Arthuil Nickli Üyeden Alıntı
Öncelikle kendi kendini konuk olarak ağırlamak ayrı bir başarı, taktir ettim.

Mecbur kaldım. [emoji14]
Okuduğun romanlar içinden en sevdiğin romanı ve içinde seni en çok etkileyen karakteri ve özelliklerini biraz anlatır mısın ?



Son zamanlarda bilmem nedendir, en son hangi romanı okuduysam onda takılı kalıyor aklım.

Canan Tan'ın En Son Yürekler Ölür kitabında Arda kalp hastası ve nakil bekleyen bir genç.

Kocası Deniz'i kaybeden Nehir'e önce ona kocasının kalbinin verilmesini sağladığı için minnet duyuyor.
Sonra diyor ki, "Beyindekiler silinir ama, yürektekiler asla...”

Onu Arda olarak seviyor ama kızın onu Deniz'in kalbini taşıdığı için sevmesine bile razı. Deniz'in ve Nehir'in çocuğunu kendi çocuğu biliyor mesela.

Ve finalde, “Dans edelim mi?”

Dans etmek istediğinden emin değil Nehir. Ama çok istediğinden emin olduğu bir şey var: Derin’in doğum gününde Nisa Hanım’ın yaptığını yapabilmek... Arda’nın kalbine dokunmak!

O kalbin ne kadarı Deniz’e, ne kadarı Arda’ya ait? Bunu anlayabilmesi için dokunması şart. Düğümün çözümü orada gizli...

Arda’nın kolunda piste doğru yürürken bacakları titriyor Nehir’in. Arda da en az onun kadar heyecanlı ama, nedenleri farklı.

Nehir sol kolunu Arda’nın boynuna atıyor. Sağ eliyle onun elini tutacağına, doğruca kalbinin üzerine bastırıyor avucunu. Gözlerini kapatıyor. Tıpkı Nisa Hanım’ın yaptığı gibi! Elinin altındaki akımın, ağır ağır bedenine akmasını izliyor...

Geri çekilip Arda’nın yüzüne bakıyor. Uzun uzun, ilk kez gördüğü birini tanımak ister gibi... Sonra da kalbinin üzerindeki elini çekip başını Arda’nın omzuna yaslıyor.

“Deniz’le buluştun mu sonunda?” diyor Arda, üzerlerine mahzunluk çökmüş kömür karası gözleriyle.

“Hayır,” diyor Nehir. “Beklediğimin tersine, seni buldum orada.”

“İnanayım mı?” derken, duyduklarının gerçek olması için canını bile verebileceğini hissediyor Arda.

Nehir’i konuşturursa, farklı şeyler söyler korkusuyla, “Dinle o zaman,” diyor. “Başlangıçta kendimi Deniz’le özdeşleştirdiğim doğru. Ama zaman içinde bu saplantıdan sıyrılıp kendimle bütünleşmeyi başardım.

Sana âşık olurken Arda’ydım ben! Ve yalnız kalbimle değil, tüm varlığımla sevdim seni. Öylesine sevdim ki, senin beni bir başkasının yerine koyup kabullenmene, yalnızca o kalbi taşıyorum diye bana gelmene bile razı oldum. Bugün olmasa bile, er geç doğruları göreceğini biliyordum. On yıllık yaşam paketimin içinde bu beklenti de vardı.

Şimdi bir kez daha soruyorum sana Nehir...

Benimle evlenir misin?”

“Ne kadar da meraklıymışsın evlenmeye,” diye gülüyor Nehir. “Seninle yeni tanıştığımı düşünüyorum ben... İzin ver, alışayım biraz.

Ama şunu bilmeni isterim ki, seni bir bütün olarak algılamasam, asla yanında olmazdım. Yalnız kalbine değil, varlığının özüne yakın olduğumu hissediyorum şu anda.”

“Aşkımsın Nehir! Nicedir bildiğim, yaşadığım bir şeydi bu. Ama senin*aşkın olabilmek, erişilmez bir düştü benim için. Bunun ötesinde bir mutluluk düşünemiyorum inan...”


İşte Arda ve onun hayata tutunuşu, aşkı çok etkiledi beni.
Bu kitabı okurken sıklıkla ağladım.