Bugün 1 yıl sonra Gaziantep'in havasını soluyacağım. Affedeceğim onu artık.
Sonra Adıyaman'ın..

Geçmişle hesaplaşıp yükümü bırakacağım.
Omuzlarımda artık kimsenin ve hiçbir şeyin yükünü taşımayacağım. Kendi yüklerimse bana ağır gelmez artık..


Yeni bir hayata keşke daha mutlu gidebilseydim. Ama önemli değil.

Annem ayaklarımdan tutup, ".. Bunları unutma. Bak insanın kendi kardeşi bile iyiliğini istemiyor. Bu ayakların üzerinde duracaksın. Seni bu kurtarır. Ağlamak değil.
Ömrümüzün sonuna kadar ağlasak boş.
Bu ayaklar güçlü olacak. Bunlarla yapacaksın ne varsa kızım.." dediği vakit
Dedim ki kendi kendime her şeyi geride bırakıp bir kere de ben kendimi düşüneyim.
Geç bile kaldım. Yıllarca küstüm kendime.
Her zerremden af dileyeceğim bugün.

Bugün affedince yeniden doğacağım.
Bir Anka kuşu gibi küllerimden doğmadım mı zaten?