Bu itirafta 5-6 yaşındayım muhtemelen, daha büyük olmamın imkanı yok ve her şey çok net.
Şimdi annem babam çalıştığı için bize yan komşumuz-o kadar yan ki bizim kapıdan onların kapıya yana doğru adımla geçiliyor- bakıyor. Apartmanın gözde çocuğuyum, herkes beni seviyor, kucaktan kucağa sevgi selleri falan. Neyse efenim bir gün duyuyorum ki bize bakan teyzenin yeğeni geliyor, benim yaşlarımda! Tabii bu haber beni önce çok etkilemiyor ama kız eve gelir gelmez bir anda herkes onunla ilgilenince ben tabii sinirleniyorum çünkü benim mekanımda başkası sevilemez!-çocukken psikopatmışım-
Ben buna sinir oldukça kızarıyorum ve bir anda ateşim yükseliyor, kimse bir şey anlamıyor ama ben yanıyorum. Hatta keşke bulabilsem de o gün çekilmiş bir fotoğrafı atsam. Yatırıyorlar beni, soğuk bezler falan. Bütün ilgi bende ve zevkten dört köşeyim. Onlar beni hasta sanıyor yastayım hiçkimse bilmiyor gibi bir durum.
Biraz benimle uğraşıyorlar mümkün değil düşmüyor ateş, ne yapsak ne etsek doktora mı gitsek derken yeğenini anası alıyor, ''abla biz gidiyoruz'' diyor. Hain yeğen kapıdan çıkar çıkmaz ben yataktan fırlıyorum ve oynamaya başlıyorum.
Ateşimde hızla düşmeye başlıyor. Milyar yıl geçmiş hala bu anım dilden dile dolaşır ve tek konu, tek soru: Kıskançlıktan ateşini çıkarıp nasıl sonra düşürebildin, role nasıl bir girmek bu bacım?
Not: Umarım çocuklukta kalmıştır bu özelliğim.
Not 2: Her şeye rağmen ''canım kendim'' değilim de neyim?