Asrevya Nickli Üyeden Alıntı
Haklısın.
Çiftleşmek ile yuva kurmak farkı bilinç ile alakalı.
Vicdansızlık mağduriyet yaratıyor.
Sorumluluk üstlenemeyecekler çocuklara yazık etmesin.

Eziyeti geçtim hadi fiziki yaralar bir yerde kapanacaktır. Ruhsal yaralar ? Ne olacak bu çocuklara şimdi devlet el koyacak çocuk esirgemeye gidecek. Annesiz babasız büyümek nasıl bir duygu çok şükür bilmiyorum ama biraz empati kurabiliyorum. Sıkıntıları olacak kimseleri olmayacak, itilecek, hor görülecekler, belki çok güzel insanlar olup evlenecek iken yanlarında ailelerinden birileri olmayacak, hastalanacaklar bir çorba kaynatanı olmayacak vs vs. Bu tarz yoksunluklar bir ömür boyu hissedilecek ve eksiklikleri bir sonraki nesile geçecek. Babam her zaman bir büyüğün yaptığı hata sadece onu değil ondan sonraki geleceklerle beraber en az 100 sene devam eder derdi. Yani misal veriyorum ben oğlumu mirasımdan mahrum ettim fakirliğe ittim. Tamam oğlum çalıştı diyelim bir şeyler yaptı ama ucu ucuna, ne yaşayabildi ne gezebildi ne çocuklarına daha kaliteli bir eğitim verebildi. Bu çocuklar ailesinin ekonomik düzenini toparlamak için ömürlerini bitirecek ta ki onlarında çocukları doğup eh işte şöyle böyle bir denge kurulana kadar. Yani bir baba ile oğlun arasında olan sorun 3 kuşağa yayıldı.

Evlilik eğitimle olmalı, bu sorumluluğu taşıyabilecek insanlar olup olmadığına dair psikolojik değerlendirme raporları tutulmalı. İnsanların varsa sağlık sorunları tıbbi olarak kayıt altına alınıp en az evlenmeden 1 sene önce incelenmeye başlanmalı. Düşünsenize bir gen sorunlu bir gen bir çocuğun hayatını karartabilecek iken erken teşhis ve tedavi ile evlilik sonrası buna sebep olacak sorun ortadan kaldırılabilir. Gelecek nesilleri kurtarmak kolay ama ilgi, alaka ve sevgi ile. Böyle baştan savma şekilde yapılacak olursa daha çok bekleriz ve yeni nesilleri eleştirmeye devam ederiz. Önce şu iğneyi bir kendimize batıralım.