İnsanlara gıcık olmayı bırakalı çok oldu.
Bir çizgi var bende.
Sevdiklerimi ve sevmediklerimi ikiye bölüyor.
Sevmediğim şeylerin, kişilerin çizginin öteki tarafına geçtiği çok nadir olur.
Sevdiklerimse zorla çizginin öteki tarafına geçer ve orada kalır.
Sevdiklerimi olduğu gibi kabul ederim.
Sevmediklerimi ise yok farzederim.
Aslında umursamaz değilim ama sevmediklerimi umursamam.
Gıcık da olmam nefrette etmem.
Sevdiklerim diğer tarafa geçtiklerinde de gıcık olmam.
YOK olan kısımda olurlar genelde.
O grubun benim üzerimde hiç tesiri olmaz.
Zorla ben diğer tarafa geçicem diyenide yanımda tutmam.
Bağlasamda durmaz zaten.
İnsanları oldukları gibi görmekle taviz vermek arasında fark vardır günlükcan.
İnsanlara taviz verirsen arsızlaşırlar.
Eğer canını yaktıklarını bilirlerse dahada acımasızlaşırlar.
Aslında o kadar boş ki bu "diğerlerine beslenilen duygular".
Gereksiz yer tutar hayatının bir bölümünü işgal eder.
Ne kadar önem verirsen o kadar heba eder.
O yüzden ederinden fazla değer verirsen fazlası senden gider günlükcan.
Hayatta gıcık olunacak kişi ve şeylerden daha önemli ve güzel şeyler var ki.
Bu şeylere harcamak o enerji ve hisleri sevdiğin şeyleri iki ye katlar.
Sevdiklerin seni çoğaltır, sevmediklerin azaltır.
:*