Yazmamı bekliyor saatlerce oturup yazmamı bekliyor. Saatler dakikalar saniyeler birbiri ardınca giderken sen beni bekliyorsun. Tırnaklarını yediğini kendini tükettiğini duyuyorum. Tepkisizim. Senin için atan bir kalbim yok. Sen yoksun benim için. Sabah her gözümü açtığımda penceremin ardından çalan o müzik benim için bir anlam ifade etmiyor. Sen yoksun küçüğüm. Sen yoksun bu ruhta. İçime karıştırmadım seni. Göz kapaklarımın ardında saklamadım seni. Duymadım görmedim bilmedim. Gel demedim sana. Biliyordum gel deseydim koşarak gelecektin. Verecektin ellerini “canımm” diyecektin. Takatsizsin. Sen bensizsin. Bu durumun içinde kayboluyorsun. Beni andıkça yüreğinin derinliklerinde bir sızı oluyor. Gözlerin gözlerime deyince umutsuzluğa kapılıyorsun biliyorum çocuk. Gel deseydim sana gelecektin biliyorum. Düşecektin dizlerinin üzerine sorgusuz sualsiz verecektin yüreğini. Yanında otursam bile deli gibi özlüyorsun beni. Gözlerine bakmasam bile arıyorsun gözlerimi. Sevmem önemli değil senin için yanında olsam yeterdi. Hangi yürek kabul ederki bende ki kaprisi? Hangi zaman bekler ki benim gibi birisini. Acımasızca izliyorum seni çocuk çok büyük izliyorum seni. Gel karşılıklı içelim. Ama senin değilim bil istedim.