Benim hayatim boyle degildi ki. Ben mutluydum, yazmazdim ben. Siginabilecegim insanlar vardi. Sozyaslarim yoktu, gozyaslarim kurumamisti. Ellerim cirkin degildi, gozlerim dalmazdi bu kadar. Icimde hep bir umit vardi, umitlerim tukenmezdi.Sonra sen geldin, hayatimi yaptin. Daha da guzellestirdin, keskelerimi sildin. Umitlerim sen oldu. Operdin gecerdi ellerimin cirkinligi. Gozlerim gozlerinde kaybolur giderdi. Siginabilecegim tek insan sendin, dinlerdin beni. Silerdin gozlerimden akan yaslari. Yanaklarimi severdin, oynardin saclarimla. Ben sende sevdim bulutlari, sende sevdim yagmuru, sarkilari. Sende sevdim ben kendimi. Guc verdin sen bana. Babam oldun sevgilim, memleketim oldun. Suyum denizim sendin benim. Gitme ihtimali olmayan en sevdigim kitabim oldun. Guzel gunlerimdin.Nerden bilebilirdim bunlarin bedelini bu kadar agir odeyecegimi, bilemezdim.Simdiysei gitmis bir hayatim var. Her yer karanlik. Renkleri getirmedin bana ama aldin giderken. Guzellestirdigin hayatimdan eser yok simdi, ayakta kalmama sebep kokun. Sen kokuyor degmedigin, gecmedigin sokaklar bile. Ellerim cirkin. Keskelerim oldun, umit nedir bilmem ben simdi.Kendini yipratma bu kadar diyor beni anlamayan onlarca kisi. Oyle aciyormus gibi bakiyorlar ki daha fazla katlanamadan kalkip gidiyorum. Siginabilecegim tek insan sen, yoksun. Bana guc veren tek insan sen, yoksun. Suyum denizim yok. Babam yok. Memleketim neresi simdi sevgilim. Neresi benim yerim yurdum. Cik gel “benim yanıma de. Gel lutfen gel. Yazmaktan yoruldum, anlatamayasimdan yoruldum. Gel sevgilim. Gel cunku ben kalamiyorum. Gel ki kalayim. Ya da ben geliyim yanina izin ver. Nerede oldugumuz onemli degil yanimda ol yeter.