Çocuk sahibi değilim. Babalık gibi yüce bu hissiyatı tatmadım ancak empati yoluyla tahayyül edebiliyorum. Bu durumda hangi duyumu vereceğimi düşünmeden, tereddüt bile etmeden; ilk tepkim "onu da sen seç" olurdu sanırım. Eğer zamanla yarışmıyorsam da kısa bir süre için bundan sonraki hayatımı idame ettirmede çocuğuma, eşime ve kendime en az güçlük çektirecek duyumu feda etmeyi tercih ederdim. Yeter ki, engel kalplerde olmasın. Kurtulsun da gerisi önemli değil derdim şüphesiz.