Birlikteliği tehdit eden en önemli unsur da bu işte. Şaşırmalıyız, şaşırmayı hep canlı tutmalıyız. Şaşırmayarak kanıksamak, bizi ve ilişkiyi hiçbi yere taşımaz çünkü. Belki de o yüzden ilerlemiyor ve yıllardır hep aynı yerde sayıyor aile kavramlarımız. O yüzden de sağlıklı bireyler ortaya çıkaramıyoruz.

Aslında şaşırmamak kanıksamak değilidr efendim. Bir hastalığın teşhisi konulmuşsa o hastalık için artık tedavi aşamasın gidilir. Bu yüzden teşhisi koyduktan sonra tedavi için mücadele etmeliyiz. Şaşırmak tedavi için yetmiyor, hali ile şaşkınlığı diri tutmamızda bir işe yaramıyor. Bu yüzden eğitim ve öğretim sistemimiz başta olmak üzere kültürel anlamda köklü bir revizeye ihtiyacımız var.
Dediğiniz gibi Aynı yerde sayıyor hatta geriliyor ailr kavramlarımız. Heleki son dönem çıkan kanunlar ve yürütmedeki hukuksuz uygulamalar ile istanbul sözleşmesi bu kavramın köklerine adeta dinamit döşüyor.

Kessinlikle katılıyorum. Sağlıklı düşünen bireyler sağlıklı bir zihin ve yaşam kalitrsine sahip düşünsel anlamda sağlıklı bir ailede yetişirler...