Mutluluğun paylaştıkça ve paylaşıldıkça çoğalan, acının ise keza paylaştıkça ve yine paylaşıldıkça azalan hisler olduğuna katılabilirim. Ancak özelde kalması gereken iyiye ya da kötüye ait şeylerin paylaşımını -sınırlarını çizmeksizin- patavatsızlıktan, saygısızlıktan öte; ihanet olarak görürüm ve bu konudaki değer yargımın abartı olduğunu da düşünmüyorum. Elbette insanların içine kapanmalarının gerekliliğini savunmuyorum ya da dost edinmek, dostunla bir kederini paylaşmak ayıplanacak bir şey değildir. Ancak talihsiz olarak değerlendirebileceğim vuku bulan olaylarda; çok çeşitli yaşanmışlıkları içinde barındıracağından bunlar asla objektif olarak paylaşım konusu edilemez ve karşıdakine olduğu gibi aktarılamaz, çünkü insan ne kadar özeleştiriye açık bir birey olabilse de kendi hatalarını görmez çoğunlukla ve daima haklıdır kendine göre. Bu nedenledir ki, o konu içerisinde ki her anlatı dedikoduya malzeme edilen kişiye haksızlık veya onun hakkına girmek anlamını taşıyabilir.

Mesela bundan bağımsız olarak erkeğin her yaşadığını erkekle, kadının her yaşadığını kadınla paylaşmasına da karşıyım esasında. Kardeşim, siz bir şeyleri ekip/grup olarak mı yaşıyorsunuz? O zaman boşverin ikili ilişkileri, arkadaş grupları oluşturarak 10-20 kişi hep birlikte takılın. Zaten bu kadar yönlendirme, paylaşım, alınan nefesi bile anlatı ile yaşanan bir şeyden ne anlarsın ki? "Şöyle yaz kanka, onun amacı şimdi bu. O yüzden şunu dedi". "Aaaa. Öyle mi? Tamam kanka. Hatta dur al benim telefonu, sen yaz". Bu ne lan?