Nasılsın, Yolunda mı her şey, dikkat ediyorsun değil mi kendine?
Kalın giyin havalar soğuk, sabah erken kalkacaksın hadi uyu artık, geç kalma, koşma, düşme, seni sevdiğimi unutma, boş ver üzülmene bile değmez, hadi gel seveyim saçlarını, her şey daha güzel olacak… Diyemiyorum sana…
Kapına komşu da değil ki kapım; kulak misafiri olsam, hani arada da olsa duysam sesini. Yemin ederim sarılmak falan da değil niyetim; şöyle uzaktan da olsa görmek, iyi olduğunu bilmek de yeterli. Yanlışlıkla bile aramıyorsun ki bir bahanem olsa “nasılsın” diye sormaya…
Özlemek böyle bir şey işte, Yarısı merak, diğer yarısı meraktan ölüm nedeni… Bu arada şunu da bil; İlk “seni seviyorum” derken dudaklarım titriyordu ama fark etmedin. İyi de oldu aslında, yalan söylüyorum sanacaktın belki, cesur değilim, içten değil ya da… ne bileyim, sanacaktın bir şeyler, her neyse ne işte… Olabildiğince gerçekçi olmaya çalıştım bunu söylerken.
Hep hoşlanmıştım daha önce, beğendiklerim de olmuştu ve hatta… Çünkü ilk kez sevmiştim… O zaman söyleyemedim, şimdi bil istedim. “seni seviyorum” derken dudaklarım titriyordu, “sahiden bitti mi” derken sesim, Bilmeni istediklerimi yazarken parmaklarım titriyor şimdi. Bir yalvarış değil bu, yalnızca oku ve geç. Sadece bil istedim…
Ne kadar zaman geçerse geçsin, hangi öznelere iyi geceler öpücüğü verirse versin tenlerimiz, Seni hala titreye titreye seviyorum, biliyorsun aslında… Yine de bil istedim…
Sadece bil, İstedim…