Bazen etrafındaki hisler yavaşça kaybolmaya başlarken,
Çekilince dudaklarından tatlı düşünceler birer birer,
Bırakırken kendini soğuklara sıcak renkler,
Hissetmek bile bir meziyet haline geliyor.

“Hissiz olmak, kolaydır. Bir şeyi önemsemekse cesaret ve ahlak ister.” diyor Henry Barthes, fakat yanılıyor. Hissizlik bir seçenek değil, kimse hissetmemeyi seçemez. Sadece bazen an olur hissedemez... Zaman ilacıdır derler acıların, zaman katilidir aslında bütün duyguların. Unutursunuz, unuturlar, unuttuk ve unutulduk. Sökerken zaman sıcacık kalplerimizden acıları, aldığı tek şey acılar mıydı ? Yüzler, gözler, isimler, anılar... Unutmak istediklerimizle beraber kaybetmedik mi istemediklerimizi de ?

Kaybediyoruz zamana karşı, bazen duygularımızı bazen de kendimizi.

Çünkü kaybettikçe hissizleşiyor insan,
Tıpkı kanadıkça kuruyan yaralar gibi.