Yazamamak sorun değil ki. Yaşayamamak asıl sorun. Dün oturmuş konuşuyorduk annemle. Hala benim yapacağımı düşündüğü şeyleri dinledim. Ben yapamam diyemedim. Hayat beklentilerle dolu ama o beklentiler hayatta değil de diyemedim.

Yazamıyorum, yazmaya dayanamıyorum belki ama yaşayamıyorum da zaten.Öyle büyük bir parçam eksik ki içimde, tamamlanamıyorum. Belki resmin bütününe bakıldığında çok küçük bir parçam ama, yine de tamamlanamıyorum buna yetiyor.

Evet, yüzüm gülüyor konuşuyor ediyorum ama aklıma geldiği zaman işte o an hıçkıra hıçkıra ağlamamak için kendimi zor tutuyorum.

Yine de, her şeye rağmen.. Hayat güzel. Bir gün tamamlanabilme ihtimalimde öyle.