Dün annemi hayatımda 2. kez o kadar kötü gördüm. En kötüsü de yine rüyamın çıkmış olmasıydı. O kadar korktum ki. Çaresizce, balkonda uzaklaşan arabayı izledim önce. Sonra çabuk gidip gelsinler diye olacak gözyaşı döktüm arkalarından. Beni teskin edecek kimse yoktu yanımda. Flörtüm olan bey de dışardaydı ve aradığında açmadım. Çünkü haber almayı bekliyordum. Mesaj attım ama sonra ondan da haber alamadım.
Acımı bir kişiyle paylaşma isteğim vardı. Kendi kendime o gemi kaçtı artık dedim. Rehberimi karıştırdığımda acısını hafiflettiğim onca insan vardı ama onlar artık benim için yoklardı.

Şimdi annem iyi. Muhtemelen şeker hastalığının yanına tansiyon hastalığı eklenecek. Bir kat daha fazla aklım burada kalarak gideceğim buradan 15 Eylül'de.

Annemin yükleri ancak Deniz okul kazanırsa ve Doğa işe girerse azalacak.
Umuyorum, diliyorum bunlar olur.

İkisi de benim yaşadığım dönemleri ayrı ayrı yaşıyor.
Çok iyi anlıyorum..

Not: Acını paylaşacak kimsen kalmamışsa, kimsen kalmamıştır.Her şeyi unut, bunu unutma.