İşin takılmasını bir yana bırakırsak sana bşr anımı anlatmak istiyorum Deniz.. Eskiden çok zalim ve duygusuz acımasız bir adamdım... Ağlafığumı hiç hatırlamıyorum. Çocukluğumdan bile ağlamaklı kalan anım yok... Sınra hayat bana değişim fırsatı sundu. Rabbimi tanıma fırsatı oldu. İşlediğim günahların bedeli dünyada zulme uğrayanlara destek olmak, onların yanında olmak gerek diye düşündüm. Hiç mutlu olamayan bir adamdım... Mutluluk ne unutmuştum... Sonra yolum somaliye düştü... İhh ile orada su kuyusu açma çalışması için gittim. Bana garip gelmişti. Neden su kuyusu diye. Vur bir sondaj çıksın su sonra çeşme havuz vs al sana dünya... Modern ve zengin, verimli toprakların olduğu bir dünyada yaşamışız ya anlayamıyosun gidip görene kadar... Oraya gittiğimde ne göreyim... Açlıktan susuzluktan ölen insanlar İnsanlığımdan utandım... Son model arabalar, lüks villalar, mosern ofisler bizi mutlu edemezken , açılan bir kuyu için saatlerce mutluluktan ağlayan anne babalar, çocuklar gördüm... Ben yeşilin 600 tl lik ayakabısını giyerken bile mutlu olamazken yalın ayak çocuğa yada anne babaya aldığımız 50 tl lik ayakabbı onları dünyanın en mutlu insanı yapmıştı... Bizler ban göre elimizdeki şwylwrin kıymetini yşiitirdik... Anlamsızlaştırdık herşeyi... Manasız kaldı hayatımızdaki herşey..