Tanrım. Sanırım onu seviyormuşum. Bunu kendi ellerimle kaybederken fark ettim. Ama yapacak hiçbirşeyim de yoktu. Mutlu edemeyecektim bu saatten sonra. Meşgul de etmemeliydim. Asla, beni tanıyamadı. İçimden içine giden çok yol vardı ama o çıkmaz yolları tercih etti. Sorunlar vardı belki. Ama olumlu şeylere odaklanmak yerine bardağın boş tarafına takmıştı kafayı.

Eski ben olsam sonuna kadar savaşırdım onun için. Ama, son sözleri öyle çok incitici oldu ki. Hiç sevgilisi olamadığım bu adamdan yürek havliyle kaçar buldum kendimi.
Biliyorum, aşık değilim. Kısa zamanda geçecek. Ama içimdeki izler var ya..

İşte onlar beni öldürüyor.
O küçücük şehir bugüne dek bizi rastlaştırmamıştı birbirimizle. Bundan sonra da, bu olmayacak. Bunun için elimden geleni yapacağım.

Şarkıda diyor ya.. "Bu kalp köreldi sana.."

Aynen öyle.