Çocukluğumda oyun oynamak için sokağa çıktığımda, arkadaşlarımın gelmesini, oyun kurmayı heyecanla beklerdim. Beklemekten yorulunca, evimizin hemen yanındaki çınar ağacının altına oturur, ellerimi yüzüme bastırır, bir an önce gelsinler diye sabırsızlanırdım. Bazen beklediğim süre uzar, gözlerimi bir noktaya sabitler, kendimi hayallere dalmış bulurdum. Bazen Heidi bazen de Polyanna olurdum.



Okul ile beraber hayallerim de değişti. Ne olmak istersin diye sorulduğunda hiç düşünmeden mimar derdim. En büyük ve en ulaşılmaz olanı… Sonrasında daha da ulaşılmaz olanlar ile sürdü hayallerim...



Babamı kaybettim sonra kendimi birden çok büyümüş buldum hayat bana bundan sonra güldü 19 yaşında ilk iş sınavını kazandım işe girdim aynı zamanda Üniv.okudum ne aşka ne meşke sıra geldi....hep ailemi en iyi şekilde temsil etmek istedim şimdi daha iyi konumdayım bu günüme çok şükrediyorum.



Durum böyle bana mektup yazırdın pes valla. )