Az önce seni özlediğimi fark ettim…
Biliyorum bunu sana defalarca söylemişliğim var,
ama bu defa çok daha başka özlemekteyim…
Fotoğrafını izledim biraz, orada gülümsüyorsun,
gözlerin ışıl ışıl.. Sanki canlanıp sarılacak gibisin boynuma.
‘Ben hiç gider miyim deli?’ der gibi bakıyorsun.
Ağladım, ağladım…
Az önce seni aramak istedim.
Bunu yapıp yapmamam gerektiğini sorguladım.
Birçok korkum oldu.
Telefonunu değiştirmiş olabilirdin ve ulaşamayabilirdim sana.
Ya da meşgul çalabilirdi.
En kötüsü de tanımadığım bir adam çıkabilirdi telefona…
Bunun beni nasıl incitebileceğini düşündüm.
Kahroldum sonra. Ağladım, ağladım…
Dünyadaki hiçbir şey senin sesindeki huzuru vermiyor…
Başka hiçbir şey ruhuma iyi gelmiyor.
Az önce aradım seni, ‘alo’ dedin.
Saç uçlarımdan tırnak aralarıma kadar uyuştuğunu hissettim tenimin
Göğsümün ortasında bir canlı bomba infilak etti o an.
Bunun nasıl acı verdiğini bilemezsin.
Bütün duygularım paramparça.
Titreyerek gülümsedim az önce, ağlamaklı gülümsedim,
acıyla yüzleşerek gülümsedim…
Yüreğim acıdı o an, gözlerim dolu dolu sesini dinledim.
Bunu yapmamam gerektiğini biliyordum…
Seni bir daha aramanın bana acı vereceğini,
eskisi gibi huzur vermeyeceğini,
bunun bir şey değiştirmeyeceğini bile bile aradım.
Seni dinleyerek düşündüm.
Bunun artık uyanmam gereken bir kabus olmasını diledim.
Ağladım, ağladım…
Az önce arayan gizli numara bendim…

Ezgin KILIÇ