Bazen yazmak en güzel ağlamaktır sevgili.

Bütün kelimeler, kalbinin gözlerinden birer birer dökülürler.

İçinden bir ırmak akar gider acılar denizine.


Ne kadar çok özlersin de hasretini dindirecek tek bir kelime bile edemezsin,

Susarsın.

Suskunluk, ateşten bir mühür gibi kapatır dudaklarını.

Sözün vardır.

Acın vardır.

Yalnızlığın vardır.

Yokluğun vardır.

Lakin bunları söylemeye takatin yoktur.

Çekilirsin bir köşeye,

Hatırlarsın

Güzel geçen günlerin serencamını,

Sadece senin bileceğin güzel şeyleri yani.

Ya nasip dersin, nasibimde yokmuş seninle aynı yastığın hikâyesi.



Gecedir

Karanlık tüner üstüne.

Her şeyi unutursun, bir şeyi asla.

Her şeyden kurtulursun, bir şeyden asla;

İçinde hiç dinmeyen sızıdan…

Gülüşlerine perçinlenmiş hüzünden.

Zaten böyle bilirim ben sevgili:

Bazen yazmak en güzel ağlamaktır…