Çay içeriz. Şanslıysak belki yağmurda yağar. İzlerim
seni damlaların ardından. Şiirler okurum o damlalara.
Gülüşünü izlerim. Gökyüzü kokan saçların dağıldıkça
bende gülerim. Falıma bakarsın çay bardağından.
Hayatıma bakarsın.
Buruk bir tebessüm kaplar sonra güzel suratını. Bir
yanda o seni üzen geçmişim ve senin olacağım
geleceğimle yağmurun altında öpersin beni.
Çatlaklarına gömersin.
Ama ben korkarım. Rüyasında kendi mezarını görmüş
insanlar kadar korkarım.
Belki bir çingene gelir. Gül uzatır bana. Alırım tüm
kanat kırıklıklarımla. Sana uzatırım.Taptaze
gülümsemen ve elmadan yanaklarınla, alırsın elimden.
Dikeni batar, kanatır elini. Ama sen yine de teşekkür
edersin mahçup bir halde.
Ve ben kahrolurum belki ne bilirsin, dünya da ki tüm
gülleri kapına yığamamaktan. Ya da annen gibi öpüpte
geçirememekten.. Dalar giderim her zaman ki gibi.
Karamsarlığıma, yağmur bulutlarıma..
Ama sen yine gün ışığını sızdırırsın kalbime, zihnimin
dehlizlerine… Çıkartırsın beni o tuvaletten.
Beni başka biri gibi hissettirirsin belki! İyi biri.. O
sevdiğin biri.. Sevdiğin ben..
Benden çok uzak bir adam olduğunu düşündüğüm
adam gibi. Hani iyi kalpli dediğin, şefkatli dediğin
adam gibi. Kıskanıyorum evet. Sevdiğin beni
kıskanıyorum. Sürekli söylediğin ” Sen çok güzel bir
adamsın ” cümlesinin nesnesini, öznesini
kıskanıyorum!
Senin olduğun şehri de kıskanıyorum. Bir anlasalar
ne kadar şanslı oranın insanları.. Yaptığın kekleri,
içtiğin çayı.. Duyduğun, okuduğun ve kurduğun her
cümleyi kıskanıyorum!
Okuduğun şiirin yazarını bile kıskanıyorum. Ben
olmalıydım o diyorum kendi kendime. Beni beğenmeliydi
onun yerine. Dinlediğin şarkının solisti ben
olmalıydım.. Hayatın her bir parçasında ben olmalıydım
diyorum belkide.. Bencil diyebilirsin bana..Ama senin
dünyan benim yörüngemde dönsün istiyorum.
Sen benim hayatımın zaferisin.
Benim yakarışlarımın cevabı…
Sen benim hayatsızlığımın aşkısın.
Benim yılkılığımın sonu…
Bence sen gel..

Alıntı