Yetim bir çocuktu yüreğim karanlıklarda.
Yıldızlar tuttu ellerini…
“Allah” dedim, bitti yalnızlık;
Titredi içimin en derini…

Kalbimin avuç içine dert kalemiyle vurdum,
Kan pıhtılı sözcükler geldi dilime, harf harf oyarak.
Kuşlara gökyüzünün rengini sordum,
“Bak” dediler, içime fırçayı daldırıp semayı boyayarak.
Kabristanlarda hep kendimi arayıp durdum,
Gölgemin kahkahaları arasında ağlayarak.
Yıllar yılı boş hayallerle nefes savurdum,
Hep fanilerin adını sayıklayarak…

(…)

Dünden kalma kaygılarla geçiyor bugünler.
Tebessüm bilmez yüzümü çevirmişken yollara,
Sevinçlerin üzerine toprak atıyor hüzünler…

(…)

Şimdi, içime düşen kuyuların susuzluğuna değil,
Yusufsuzluğuna yanıyorum.
Gömleği önden yırtılan ömrüme,
Zindan zindan ağlamak düşüyor.

(…)

Kadim Dolunay