Gözlerim uyandığında hava kapalıydı. Rüzgar penceremde uğulduyordu. Bir süre boş boş oturdum yatağın içinde. Dün akşam ki konuşma geldi aklıma. Önce hala rüyadayım sanmıştım ama biraz kendime gelip gerçeklerin acı tokadını suratımda hissedince anladım artık olmadığını.Kalkıp kendime devam etmek için bir şeyler aradım, gövdemi aradım ve aradığım anda, aradığımdan fazlasını kaybettim. Sendin aradığım, bizi aradım. Sonrası bir karabasan gibiydi. Kısa bir an kendime gelemedim. Belki de sana en gereksinim duyduğum bu anda yaşamamana üzüldüm. Benimle yaşamamana, devam etmeyecek oluşuna. . .


Saatler sonrasında bir akşam üzeri sana etiğim " Dön bana " telefonlarının faturası geldi ama sen gelmedin. Bir son daha, yine yine gelmedin. Yorgun belleğim başıboş gezinirken faturada hatırladım, gitmiştin. Sustum. Ahizede kalan son kelimene kırıldım. Ardından bir yap-boz misalı dağıldı aklım. O son kelimeler. . ; çık git hayatımdan, unutulsun herşey dedin! . . Biz o herşeyi unutulmamak üstüne yaşamamışmıydık? Neden olmasın dedim ve sustum. Ah bir bilebilseydin ne sağnaklardan sonra sana kuruduğumu ve benim her ayrılıktan sonra seni daha çok sevmek gibi bir sabıkam olduğunu, unutmuştun. Bir şey hatırladım birden, birlikte öğrendiğimiz bir şey kalmıştı beynimin ücra bir köşesinde. Öğrendiğimiz, en yoğun olduğumuz anda bile duygularımızı, nasıl 160 karaktere sığdırabildiğimizdi. Oluyormuş demek demiştik sonra. Hatırladım. Ayrılık da oluyormuş demek dedim içimden, sustum. Sen hayatımdan çıkalı bir ağlama yanaklarımda, bana ait değil. . Doğru...vurulan düşer, ya vuran? . .
Bu sana ağladığım son gecem değil, ne de son günüm, ne de yılım olacak belki de. Düşündüm de senin ardından giden günlerin üstünden aylar geçti. Cevapsız kalan bir soru gibi anlamsız ve yüklemsiz aylar. Sen gideli... Sen gideli hergün, bugün son dedim, inleyeceğim dedim. Her adımımda sana ait farklı bir yaşam tükettim... Tükendim. Silmek istedim seni artık. Ama olmadı uğraştıkça, silik bir benliği hissettim bedenimde varolan, varolmaya çalışan. Ve karar verdim seni sensiz yaşatmaya, ben daha fazla yokolmadan. . .