Doğal, sıradan ve basit "anlaşılma" isteğinin hafif makyajlı haliydi belki hayal sandığımız... kendimizi tanıma yolunda bir aynadan çok, diğerlerinden çok da farklı olmadığımızı basitleştirilmiş kelimelerle anlatabilecek birini arıyorduk yanımızda.

Bizi aynalardan kim korkuttu düşündün mü hiç?
Bir mucizeye tanık olur gibi bakabilirken birbirimizin yüzüne neden kaçtık başkasının bakmaya doyamadığı yansımalarımızdan.
Kime baktıysak kendimizi görmeyi umduk
Oysa ödümüz kopuyordu bulmaktan kendimizi.

Hayatı olduğundan karmaşık hale getirme hevesiyle yepyeni anlamlar yüklediğimiz kavramlar kesti belki yolumuzu..