Bugün yine seni gördüm,

Geçtiğimiz caddelerden biriydi, kaldırım taşları seni fısıldıyordu ufak ufak. Özlemişliğin kokusu vardı tüm yollarda. Karşıdan geliyordun sanki sen, yaklaşıp ellerimi tutacak gibi. Ama hayır, sen değildin o, senin atkını takan başka bir erkek. Yanımdan birisi geçti sonra, sen kokuyordu. ”İşte bu o!” dedim, ama o bile yetersiz kalıyordu. Adımların geri geri gitmesi nasıl bir şeymiş daha iyi anladım. Tam durduğumuz yerde, seni gördüm sevgilim. Bizi gördüm orada. Yaklaşıp ellerini tutmak istedim, izin vermedin. Gözlerimi başka bir yere kaydırdığımda ise sana benzeyen birini gördüm. O, ne kadar şanslı olduğunu bilmiyordu. Akan gözyaşlarımı silip yoluma devam ettim, ben seni orada bıraktım sevgilim. Nefes almamak neymiş, bir kez daha öğrendim.