Şimdilerde içimden sesli yazıyorum yazıları. Yapmazdım eskiden. Yazdıkça açılıyorum. İç ses zaten susmuyor bari bir işe yarasın dedim. Önünü açtıkça da maşallah önü alınamıyor. Konuştukça yazıyor yazdıkça konuşuyor.

Metaforlar, kinayeler havada uçuşuyor. Konuşa konuşa geçiyor gün.Genelde son sözü "sabaha unutma!" oluyor.

Sabah oluyor. Kalkıyorum. Kahvaltıda ne yesem, dışarda hava nasıl derken, işe koşarak çıkılıyor .... akşama kadar iç sesim saat sayıyor.

Akşam olunca da bitiyor..