Hiçbir şey yokken... pek çok şey bitmiş gibi görünürken... öyle olsa bile, bunun iyi bişey yaratacağını fısıldıyor içimden bir ses. ona inandığımdan olmalı ki, çok uzun zamandır ilk kez bu kadar yakınım huzur denen nimete... aslında bu durum yazmamı engelliyor. ama yine de bazen bir kıvılcım yetebiliyor ve yazınca her şey yerini buluyor....

Gece yarısı uykuyu kaçırırmış bazen insan...
Ve üzülmek deyince, uzanırmış insan rüyalara...

Hmmmmm...

Bir küçücük aslancık varmış!
Kırlarda ko ko koşaaar oynarmış...