Bir tarla kuşu, baharın ilk aylarında, henüz yemyeşil olan bir buğday tarlasına yuvasını yapmış ve yavrularını buraya bırakmış. Zamanla buğdaylar olgunlaşmaya, tarla sapsarı olmaya başlamış.

Tarla kuşu, her sabah yaptığı gibi, yavrularına yiyecek bulmak için yuvadan ayrıldığında, tarlanın sahibi gelmiş ve ekinlere bakıp şöyle demiş;

Artık hasat zamanı geldi. Bana yardım edebilecek arkadaşlarıma ve komşularıma haber vermeliyim.

Bunu duyan yavrulardan biri hemen telaşlanmış. Annesi döndüğünde duyduklarını ona da anlatmış ve hemen ayrılmaları gerektiğini söylemiş. Ama annesi; Henüz telaşlanacak bir şey yok! demiş;

Hasat için sadece arkadaşlarının yardımına güvenen biri, gerçekten ciddi değildir.

Bir süre sonra, tarlanın sahibi yine gelmiş ve artık buğdayların dökülmeye başladığını görünce, şöyle demiş;

Kaybedecek vakit yok! Tarlayı biçmeye yarın kendim gelmeliyim. Ve yanıma kiralayabildiğim kadar işçi almalıyım.

Tarla sahibinin bu sözlerini duyan tarla kuşu yavrularına; Şimdi gitme zamanı! demiş;

Adam artık ciddi, arkadaşlarına güvenmiyor ve yarın tarlayı kendisi biçmeye başlayacak.

Kıssadan hisse;
Kendi kendine yetmek, en iyi yardımcıdır.