ÖĞÜDÜN BÖYLESİ
Yine bir başka gün, Yezîd-i Rakkaşi, Yüce Halife Ömer b. Abdülâziz”in yüksek huzuruna girdi…

Ömer b. Abdülâziz (Radıyalialıü Anh), derin gözlerini ona dikip:

— Ey Pâk kişi, dedi, bana öğüd ver!…

O Hak dostu şöyle buyurdu:

— Ey Mü”minlerin Emiri!… İlk ölen halîfe sen değilsin… (Yâni diğerleri gibi sen de ölecek, bu saltanattan ebedi olarak ayrılacaksın)…

Ömer (Radıyallahü Anh)”in gözlerine yaşlar hücum etti de dedi ki:

— Ey eşsiz pîr!… Öğüdüne devam et!…

O yine buyurdu ki .*

— Yâ Ömer!. Âdem”den sana gelinceye kadar hiçbir baban hayatta değil, hepsi de ölmüşlerdir.

— Öğüdünü artır!… –

— Yâ Ömer!. Cennetle cehennem”den başka gidilecek yer yoktur!…

Bu son söz koca halifenin aklını uçuracak gibi oldu, hıçkıra hıçkıra ağladı ve bir zaman kendine gelemedi..*

Gönül bahçesinde bu korkunun rüzgârları esmedikçe hakikat goncaları nasıl meydana gelir ki?…

Sizde akılca üstün olan işte tek kişi, Allah korkusu ile yüreği titrek kişi!…