Dinî-tasavvufî halk şiirinde Tanrı'yı öven ya da din ve ahlâk ile ilgili konularda söylenen şiir. Bir nazım biçimi değildir. Koşma tipinde yazılır ve hecenin genellikle 7-8-11'li kalıpları kullanılır. Kendine özgü ezgi kalıpları vardır. Bektaşî ozanlarının söylediği ilâhilere ise "nefes" adı verilmiştir. Nefeslerin ilâhilerden ayrımı, bu tür şiirlerde Bektaşîlik ile ilgili temaların işlenmesi, Bektaşî ulularının övülmesi, tarikat ilkelerinin yansıtılmasıdır. İlâhilerde herhangi bir tarikatın izine rastlanmaz. Hristiyanlıkta ilâhi terimi, her türlü dinî şarkıyı, İsa'ya övgüyü, kantikleri (Te Deum, Gloria) kapsar. Aynı terim, müzik yönünden eşit bentli ve sırayla söylenen kesin bir şekilde koşuklanmış parçalar için de kullanılır. İki çeşit ilâhi vardır: Bunlardan biri metni eşit hece ve eşit tonlardan oluşan "ritimli" ilâhi, öteki de aynı uzunluk ölçüsüne göre ayarlanmış olan ilâhidir.