https://music.youtube.com/watch?v=28W_sotzXUw

Yabancı değil bana bu kırgınlık. Birileri yine kırmıştı kanadımı aynı yerlerden.
Bu kez, içimi öldürmeye başlayan failim meçhul değildi.
Biliyordum, ilk tanıdığım günden canımı yakacağı gün için sırasını bekleyeceğini.
Ondan mütevellit her fırsatta saklandım O'ndan. Saklanırsam teslim etmezdim belki içimi umutla.
Bir süre öyle de oldu. Ama sonra Yar'alı bir adam, her şeyi birlikte yaşamayı ve her şey olmayı vaat etti.
Ruhumu inciten detaylara asla dokunmadı. Ama ortası yoktu adamın. Kah buz gibi soğuktu..
Kah ateş kadar sıcak. Her haline de alışmaya başlamıştım. Unuttuğum nokta, insan hayatında bir kere yara alıp sonra bir daha almadan durmazdı. Bilmiyordum ama bana hayat vermeye çalışırken hala yara alıyordu.
Yeni yaralarını fark ettiğimde ben kan revandım. Yine failimin bıçağı yüreğimde derinlere gömmesine izin verdim.

Ve en çok korktuğum ve nefret de ettiğim kendiliğinden barışma durumları oldu. İçim ona hiç küsememişti.

Ama hala sevgilisi olmamakta ısrarcıydım. Geçenlerde "Aşk mısın sen.." dediğinde lafı geçiştirmem ondandı. Aşkı olabilmem için beni yaşatması gerekiyordu çünkü.

Eylül geldiğinde, bu yaralı adamın başını boynuma gömmesine izin vereceğim. Yitirdiği gülüşlerine yer lazım..

Ve sonra yanaklarını öpeceğim.. Sakallarından belli olmasa da gamzelere ihtiyacı var. Benim beni öldüren adamı güldürmem lazım ki o da bana hayat versin...

Evet bazen ölüyorum onunla ama biliyorum bir sabah kalbinde yeniden doğacağım..