Eylem Aktaş - Dalgakıran


İnsan.. Ah insan. Fırsatı olsaydı daha ruhu öz halindeyken, senin tanrın kim denildiğinde "Ben kendimin tanrısıyım.." derdi.
Kendine olan aşkından.

Sonra aynı insan büyür. Aşkı da büyür. "Ben" i mutlu etmesi lazımdır. Bu yüzden istemez ne platonik olmayı ne de sevdiği kadar sevilmemeyi.
Talip olmaz sevgiliyle mutsuzluğa bile.
Aşk bu yüzden kırar herkesi biraz.
Eğer kendine olan aşkın ele avuca gelmezse hep mutsuz olursun insan..

Ama o aşkı "sana benzeyen yönleriyle huzur verici, benzemeyen yönleriyle tutkuya kapılmana sağlayan bir sevgiliye.."

"Seni kendimden çok seviyorum.." diyecek,
Lakin sevgilinin sevdiği sen olduğundan kendini de "O'nun sevdiği kadar" seversen,
Mutsuzluğa da tabi olursun ama mutluluğu daha çok ister ve yaşatırsın.


Söyle insan.. Nereye kadar kendine aşık kalıp yanlış kalplerde yalnızlaşacaksın?