Şiirde ya da düzyazıda hecelerin, sözcüklerin ses bakımından uyumlu, bir bütünü verecek biçimde bağdaşmış olması hâli; ahenk.

Divan edebiyatında ahenk ikiye ayrılır:
  • Umumi ahenk (aheng-i umumi),
  • Taklidi ahenk (aheng-i taklidi).
Umumi ahenk, hecelerin ses yapısına bağlı kalarak sıralanmasına, sesli ve sessizlerin kaynaşmasına, bu hecelerin oluşturduğu sözcüklerin cümle ya da dize içine uyumu bozmayacak biçimde yerleştirilmesine, cümle ya da dizeler arasında ses uygunluğunun gözetilmesine bağlıdır. Tanzimat'tan önce fesahat kavramının içinde düşünülen ahengin eskilerce daha çok taklidi olanına önem verilmiş, belagat kitaplarında aheng-i taklidi üzerinde durulmuştur.

Burada önemli olan, anlatılmak isteneni, sözcüklerin anlamından çok, bir hareketin çıkardığı sesi vererek duyurmaktır. Tanzimat'tan sonra ise, şiirde ahenge önem veren, kimi şiirlerinde sesi bütünüyle öne alan şair Cenap Şahabettin'dir. Şiirlerinin adı bile onun bu tutumunu yansıtır. En bilinen şiirinin adı "Elhân-ı Şitâ"dır (Kış Musikisi). Günümüzde ise, şiirde genel bir uyum gözetilmekle birlikte, eski düzyazının, gücünü "seci"den alan ahenk anlayışı bırakılmıştır. Günümüz yazarı sözcük seçimine ve cümle yapısı ile cümle kuruluşuna bağlı bir anlayışı sürdürmektedir.