Cevap: Dağıl konu...

Engel olamadığım birçok şeyin gölgesini taşıyorum üzerimde. Kimse kendi hayatının tanrısı değil.
Ama ben bazen kendi hayatıma seyirci kalıyorum.

Ve bu da kabul edilebilir birşey değil.

Atıp tutmalar olmamalı hayatta. Şu olursa nolur, bu olursa nolur.
Hayat öyle yaşanmaz. O cebelleşmek olur.
İstemiyorum bunu.

Karar ver ve yaşa. Fazlası değil.

Para insanı değiştirir. "Paran yoksa karakterinden harcarsın.." demişti Sarp abi bir şarkısında.

Para amaç değil, araç olsun diyedir birçok çabam..

Olur mu dedim..
Dedi ki;
Kalpte olan sürekli akla gelir. Akılda dolaşan ise uğraşılmaya mahkumdur Olmuş bil.

Gassal değilim ama yitirdiğim gülüşlerimi yıkadığım çok oldu gözyaşımla.

Ãh!
Koca bir ah kelimesi olurdum, eğer insan suretinde doğmasam bu dünyaya.

Ãh aldım, ãhımda alındı. Bu matematiğin sonucu yok üstelik.
Kötü biri değilim ama iyi biri olmak bazen işime gelmedi. Sakladım onu. Ne vakit ayyuka çıksa yara alıp kuyruğunu kıstırıp yurduna geri döndü.
Ãh edip beni ayakta uyuttu. Önümü görmez oldum.

Ãh diyorum ãh..
Bir ãh etsem ben, şu ağaçta bir yaprak oynamaz..

"..Göz altlarımda mor menekşelerle,
Hiç bıkmadan, yorulmadan yürüdüm.."
"..Ve başardım.."


Demek için tüm bunlar..

Bir çeşit labut gibiyim.. Devrilmek yok..
Galata Kulesi gibi dimdik..

Ölmeden yapılacak şeyler listesi gibi bir listem olsaydı Galata Kulesi'ni görmek ve resmini
Çekmek dahil olabilirdi listeye.

Kendi iç sesime odaklanınca tuhaf oluyor. Hiç tutarlı değil. Eğer her zaman onun gönlünü etsem birçok şey farklı olurmuş.

İnsan bazen o kadar garip hissediyor ki kendini aklındaki düşünceler birbirini izliyor ve o sadece müşahit gibi izlemekle yetiniyor. O düşünceler içinde onaylamayacağı birşey olsa bile 'dur bakalım sen orada' diyemiyor.

Adını bile bilemiyor insan. Düşünün nasılsın diye sorsalar verecek bir cevap bulamıyorsunuz bu halde.

Bazı insanlar güzelim ağaçların etrafında biten yabani otlar gibi yaşamınızdan çalıyorlar.

Öyleyse kendi dalın bile olsa çaldırmayacaksın!

Görünmez bir el olduğuna inanıyorum. Bazı zamanlar zavallı kalbimi sıkıp buran.
Ve nedense o el aklıma düşünceler salıyor.

İyi değil.

Bazı şeyleri evvelden hissetmek yerine sonrasında değiştirme gücüne sahip olmak isterdim.


Çok üzgünüm, çok üzgünüm.
Diyeceklerim bu kadar.

Hayat hayli garip. O gün sevdiğin ve güvendiğin o insan kimbilir on gün geçmeden hasmın olabiliyor.
Ya da yedi kat el çok geçmeden can ciğer kuzu sarması oluyor.


Şair buna, "Can'lar el, El'ler can oluyordu ve sen buna alışıyordun.." diyor.

İnsan bazı şeyleri önemsediğini çok ilginç anlar ve detaylarda anlıyor.

Sor bakalım sabah uyandığında yastığındaki saç tellerine katlanabilir miymiş? Ya da yüzüne gelen saçlarına?

Lafı ağzımdan almış şu cümle;
"..Verdiğin değer yüzünden seni pişman etmeyen insanlar ne kadar güzel. Hem değer veriyorsun, hem de pişman etmiyor lükse bakın. Kıskanmayın.."

Niyetin temizse yolun sonunda güneş vardır.

Yüreğime bir yandan umut veren ve umudu aşılayan,
bir yandan da yaz günü kışı yaşatan meseleler var.
Aştığım ve aşamadığım yolları bir teraziye koyduğumda, o terazinin hassaslığı ben oluyorum.Ve yüreğim kaça bölünürse bölünsün etkim olmuyor.İyiye veremiyorum ağırlığımı.

Affet yüreğim.Affet, sana uçsuz bucaksız huzuru yine zerk edemedim.

İnsanlar size darbe atarak yeneceklerini ya da hiç olmazsa güçsüz düşüreceklerini sanarlar. Oysa kan en çok kaybedildiği ay daha çok çaba harcar vücut yerine giden bir damla için bin damla koymak adına.

Beni darbeler ne öldürdü ne süründürdü. İşte ben yine benim. Ve artık güzel günlere göz kırpıyorum.

Daha kolum uyanmadı dediğim o sabahtan sonra demin de annem napıyosun dediğinde duruyorum anne. Ne ağlıyorum ne gülüyorum dedim.

Bu kadın daha benden neler duyar acaba. Kendime inanamıyorum.

Futbolcu değilim ama tam 90'dan attım gol oldu. Ortaya kalbimi koymuştum.
Onlar kibrini..

Gücümün yetmediği şeyler var, yoruyor beni.

Bu diyarda öğrenilmesi gereken 2 temel şey var.
Güvenmemek.

1-Bazı insanlara.
2-Havasına.

Ve diyeceksin ki bir gün, öyle olmadı ama böylesi de güzel oldu.

Yalnızlık bir yorgandır ama hiç ısıtmaz.Bazen onlarca insanın arasında yorganla gezersin ve üşürsün.

Şiddetin her türlüsünden nefret ediyorum.

Kendi bölümüme başladığımda, her şeyi çok iyi öğreneceğim.

Dünyayı değiştirmek mümkün değildi ama kendimizden başlarsak, kendimizdeki birşeylerin değişmeyeceği inancını törpülersek belki kocaman bir bahçemiz olmazdı dünyada ama dikili bir ağacımız olurdu...

Heybemde bir sürü şey biriktirdim. Gereken yerde kendime hatırlatacağım.

Okumayı öğrenirken bile hecelememişim ben. Ama bazen ağzımdan çıkarken kelimeler, bu yaşımda h/eceliyorum.

Gerçek olmayacağını bildiğin halde kurduğun hayaller vardır. Tıpkı temeli sağlam atılmayan binanın sonra yıkılacağını bildiğin gibi.

Her şeye rağmen umut var. Umut en büyük uyuşturucu. Aşırı doz almasan bile altın vuruş yaptırır sana.

Bir güzel yazar mavi bir karardır ve güzeldir demişti.
Ama başka bir yazar da siyah da bir karardır ve güzeldir demişti.

Lacivertin içinde ikisi de var bu yüzden lacivert güzeldir dedi deli kadının biri sonra.

Dönüp dolaşıp aynı dipte buluyoruz kendimizi.

Hani bazen gayr-i ihtiyari keşke olsa falan diye iç çekerek konuşuyoruz ya, işte Tanrı sadece birisini duyup yapsa yeterdi.


Keşke!

Bazen konuş(ul) mayacağımız o kadar çok şeyimiz var ki.. Anlatamıyorsun en yakınındaki insana bile.. Ben kimim ve neyi neden yapıyorum bile diyecek vakti bulamıyorsun kendine. Çünkü eğri ile doğru birbirine karışmış vaziyette oluyor.

Doğru yolu bilsen bile, yanlış olanı zevk verdiği için yapmaya devam ediyorsun.
Ediyorum.
Ediyoruz.

Kendi akıl karmaşanın içinde.. başkalarına da verecek bir aklın kalmasa bile akıl veriyorsun falan..


Hayat garip.. deneyimler garip.
Düşünceler daha da garip.

Günün en güzel anı, her şeye rağmen seni koynuna kabul eden yatağına kavuştuğun andır. O an ne geçmez ki?
O yatağının dili olsa sana uykusuz gecelerini ya da ağlayarak uyumalarının hesabını sorar..

İnsana kendine yaptıkları için hesap sorulursa altından korkarım ki kalkamam.

Ve hepimiz ya olmak istediğimiz yerde, olmak istemediğimiz insanlarlayız,
ya da olmak istemediğimiz yerde, olmak istediğimiz insanlarlayız.

Ben mi?
Konu bana gelince bu hikayenin şarkısı çalmıyor, es notasına geliyor.

Bazı filmlerin ortak noktası, kusursuz görünenin arkasından mutlaka bir b*k çıktığı karakterler.
Gerçekte de böyle değil mi? Bir adam ya da kadın düşünün. Sevdiğine karşı en gaddar insan olabilir mesela en ters anında. Ama bir başkasına o kadar iyi dost ya da ne bileyim kardeş gibi oluyor ki insan şaşırıyor. Ben hangisini tanıdım diyor.
Ya da yine aynı insan belki anne-babasına çok vefasız ama sevdiğine çok merhametli oluyor.
Bir insan ama çok farklı rol modeller..

Hiçbirimiz kusursuz değiliz ama kusursuzu oynayan ama oynamıyormuş gibi yapan oyuncularla dip dibe yaşıyoruz. Uzun süre bu ikiyüzlülükle savaştım. Ama artık izin veriyorum. Benim canımı yakan gidip başkasına merhem olabilir ya da bana can olan gidip başkasının canını yakabilir.
İnsanları ve rollerini artık önemsemiyorum.

Nihayetinde bende oynuyorum. Kendimi gizliyorum. Hissizmişim gibi olmak için sevmediğim bu oyunun bir parçası olmak durumundayım....
Bir filmde de dediği gibi;
Hepimiz aynı pisliğin lacivertleriyiz...

Bazen birşeyler oluyor. Ve elinden hiçbirşey gelmiyor. Bir zamanlar elinden her şey gelecek durumdayken artık sana olan biteni kabullenmek düşüyor. Nerden nereye be..

Kendini imha etmeye başlayan bir bombaymışım meğer. Onca gürültüden dolayı duyulmamış patlama sesim. Sadece acıtmışım.. Kanatmışım. Her yerim kan revan olmuş. Çünkü en çok ben parçalanmışım.

Telefonlarda rahatsız etme modu olduğu gibi biz insanlar içinde o mod olmalı.
Kimse kulaklığımla arama girememeli mesela.

Canım isteyince kendimi uçak moduna da alabilmeliyim.
Biz bu tarz özellikleri teknolojik aletlere nasıl kaptırdık.

Gel sarılayım sana.

Aslında gerçekten kötü ve anlamsız bir gün geçirmekteydim. Bir anda oda arkadaşlarım yurtta gidip konferans salonunda film izlemişlerdi-ben gitmedim çünkü o filmin ilkini izlememiştim- ordan bana patlamış mısır getirmişler. Onu yiyerek Lost Girl'in 5. sezonuna başladım. Sonra ödev grubum gündüz ki verdiğim ayar sonucu yaratıcı şeyler düşünmeye başlamışlar.

En güzeli , Nisan ayıyla ilgili F. ile konuştuk.
Bolca piknik, bolca gezi!
Ben biraz birikim yapmayı planlıyorum. Sanırım internetten biraz iş alıp yapmaya bakacağım.

Geçenlerde sınıf arkadaşlarıma pdf halinde kitap satıp bir kitap paramı çıkarmıştım. Öğrenciysen bazı şeyler farz oluyor.


Ya, bana karşı hiç olmadığı kadar söz dinleyen bir yapısı olmuş F'nin.
Bugün Evimin Kedisi diye kaydettim nasıl sevindi.

Sanırım yarın kahvaltıyı beraber yapacağız. İlgi isteğim vardı bugün ruh halimden ötürü gün içinde salça oldum kendisine o ayrı geçen 1 hafta onda birşeyleri çok değiştirmiş..
Suratını yediğim, üzdüm mü çok üzüyor, mutlu etti mi de huzura boğuyor.

Ama ben yine, sert yanımı göstermeyi ihmal etmiyorum. Ya inanabiliyor musun, ben demeden dersleri ve stajıyla ilgilenmeye başladı.
Neredeyse o uzak kalışımıza şükredeceğim. Bensiz hayatın anlamsızlığını kavramış, kaybetme korkusu yaşamış..

Bana daha "S*ktir git vb.." diyebileceğini sanmıyorum. Derse asıl sen git dediğimi gördü.
Kızıp küsmesine bile müsade etmedim, o üstümü karalayacaktı ben tümden sildim sen gördün içim 1 hafta boyunca nasıl yandı ama ona dönmedim.



Hadi araya biraz müzik ziyafeti sıkıştıralım..
Her şeye hile karışsa bile oyunu seversin
lkimiz de hiç ölmeyecek gibi gülersin
Duramazsan anlarım ben gencim ama ihtiyarım
Sende bu öyküyü noktalarım
Yar bana düşmanım ol gel
Düşür beni koynuna boğuver
Bu garibin ömrü sensiz geçer mi?




Bu arada pek sevgili kankam, suç ortağım beni sinir ettiği durumları pazartesi gününe kadar düzeltmezse onu kaybetmekten hiç çekinmeyeceğim.


Bu arada bu haftam yoğun geçecek.
Pazartesi günü Beyaz Evin Gizemi kitabının incelemesinin sunumunu yapacağım.

Salı günü, geçen hafta bir kısmını yaptığımız istismar ve ihmal konularından sonra, engelli çocuklara kendilerini korumaları nasıl anlatılır onu şöyle şeylerle aktaracağız.

1-Ben işaret dilini daha tam geliştiremediğimden bilen bir arkadaşımız işaret dili ile bir işitme engeli olan çocuğa işaret dili ile anlatacak. Bu videolaşacak.

2-Bir başka videoda, bir zihinsel engelli çocuğa ürkütmeden anlayacağı şekilde nasıl anlatılır onu ele alacağız.

3-Powtoon üzerinde görselli bir slayt ayarlayacağım. O da arkada geçecek diğer arkadaşlar da onu gösterecek.

Bu bitince 100 alırmışız beğendi de bizi ama daha fazlasını istedi. Duygusal istismara uğrattı bizi.


Hadi bir şarkı daha..


Ah tabi yarın çocuk ve oyun dersi için birkaç çocuğun oynamalarını gözlemleyip yazmam gerek.
O da aklımda.. Ama nerden bulurum o ayrı artık çocuklar dışarda pek oynayamıyor dışarısı çok güvenli değil.

Neyse işte, bugün anlamsız geçmiş olabilir biraz ama her gün de anlamlı olacak değil ya..


Yazarım yine.



O değil Rainer ölmemeliydi. Bo ile çok güzel olmuşlardı. Sevgili lanetli wanderer... :/