[IMG]*********************f/3ljMIi.jpg[/IMG]


Yalnız kalsanız bile benzemeyin başkalarına …!

“İnsanın asıl doğum yeri, kendisine ilk kez akıllıca baktığı yerdir..”

O yeri hatırlayan var mı?

Hayatta bazı şeylerin hesabını kapatmamak gerekir. Bazı odaların kapısını kilitleyip anahtarını denize atmak bazen insanı o buz gibi suya sokturup o anahtarı aratır hale getirir. Geçmiş geçmişte kalsın eyvallah ama geçmişi kendi geçmişini mişli geçmiş olarak anlatmak insanın kendisine yabancılaşmasıdır.

Artık anlattığın sen başkadır anlatan sen başkadır. Dinleyen artık o hikayeyi ikinci bir ağızdan dinlemektedir. Bu durumu kişi öyle bir kanıksar ki aslında başka birini anlattığını anlamaz bile hatta vakti zamanında böyle de bir adamdır der kendinden uzaklaştığını kendi diliyle itiraf ederek. Ama yinede kendini duymaz, kendini anlamaz çünkü artık o eski benliğini çoktan reddetmiştir bile.


İnsan içinden bir sesle geri döneceği araları olmasa nasıl bir insan olur ki zaten değil mi ama...

[IMG]*********************f/GCil3h.jpg[/IMG]

İnsan hayatta çok fazla şeyi kafaya takmamalı. Daha doğrusu kafaya her şeyi takıp ufak tefekte olsa güzel şeyleri gözden kaçırmak insanın kendine yapabileceği en büyük kötülüktür. Günümüzde kişisel duvarlar hiç olmadığı kadar yükselmiş ve çevremizi sarmışken dışarıyı görebildiğimiz en ufak deliği bile kullanmamak hiç mantıklı bir tercih olabilir mi? İnsan hiç gönüllü olarak kör olmak ister mi?

Sanırım bu durum bir istekten ziyade rutine kendini fazla kaptırıp gitmekle alakalı bir durum. Uyan, hazırlan, dışarı çık, işe yada okula git, dersini çalış yada işini yap, eve dön, bir şeyler ye, biraz tv izle, biraz bilgisayarda oyalan ve yat. .../...

Bütün bir haftayı, ayı, yılı ve hatta yılları böyle geçirmenin kime nasıl bir iyiliği olabilir ki. İşte insan bu döngünün içine bir kez girdi mi bu durumu fark edemiyor. Bazen işten dönerken yolda gördüğün bir manzaraya ne kadar güzel olursa olsun uykuya yenip düşerek sırt çevirmenin ne kadar büyük bir hata olduğunu o anda fark edememek insan üzerinde tek bir duygunun yoğunlaşmasına izin veriyor. O da pişmanlık.

İnsan pişmanlıklarla yaşadıkça rutine daha fazla sarılır ve asıl pişmanlığında bu rutinden geldiğini idrak edemez. Bir bela daha büyüğünü besler durur. Bu durumu fark ettiğimiz ya çok geç olur yada ortada artık tadını çıkaracak bir manzara kalmaz.

Bunları yazarak bir şey mi kanıtlamaya çalışıyorum derseniz, buna cevabım elbette hayır olur. Bende zaman zaman o rutinin boyunduruğuna giren biriyim. Ama benim umursamaz olmam sanırım en büyük şansım. Hayatta özellikle de hayatın rutininde insan kaybetmeyi göze alamadığı için kayboluyor bazen. Fakat yeri geldi mi mutluluk için kaybetmeyi bile göze alabilecek kadar umursamaz olmak bazen insanın çemberin dışına çıkmasına fırsat verebiliyor.

Yeri geldimi güzel bir manzara için sıkıcı bir görüşmeye 10 dakika geç kalabilmek bazıları için hata gibi görünebilir ama insan gördüğü şeylerden mutlu olacakken bunu işi için bir kenara bırakması fedakarlık olabilir mi yada bunun tersine insan mutluluğunun peşinden gitmek bencillik olabilir mi?

İşte rutini umursamamak insanı bu soruyla yüzyüze getirecek şeyler yapabilecek hale getiriyor. Peki bu sorunun cevabı ne? Fedakarlık göründüğü kadar iyi bir şey yada bencillik gerçekten o kadar kötü bir şey mi?

Sanırım bu soruyu cevaplayabilmek için yeterli hayat tecrübem yok ya da bunları gerçekten cevaplayabilecek kadar derinlikli biri değilim. Belkide bazen sadece soru sormak hoşuma gidiyor ama cevapları aramak soruların kendisi kadar eğlenceli olmayabiliyor.

Evet cevaplar bir yerde vardır ama onu arama süreci bile bazen başlı başına anlatılası ayrı bir hikaye olmaz mı acaba. Onuda aramaya başladıktan sonra yaşadıklarıma göre düşünürüm herhalde.

Hayat tuhaf daha doğrusu her an her daim hatta zaman zaman istediğin şeyler olmuyor. Olanı kontrol edebilmek mümkün değil...

Olmasını istediğin şeyi beklemek iyimserlik mi yoksa hayalcilik mi bunlara ad koyabilmek mümkün değil. Mümkün olan şu anda olana bitene seyirci kalmak...

Güzel biten her şey; “güzeldir” dedi..

Ve ekledi;

“Güzel olan şey asla bitmemeli..”

Gönül diyor ki bu ara; DUR biraz.

Tam ortasında bu çılgın telaşın, ne bir adım geri ne bir adım ileri; DUR.

Kapılma hikayelere ki alır seni senden, savurur uzaklara…

Kim bilir ne olup ne olacağını
Belki de bu soğuk kış gününde
Bir çiçek açar pencerende
Bir selam gelir
Umulmadık yerden
İçin sıcacık olur
Toprağa bir cemre düşer yoluma gurbet
Belki de bahar gelir yaz gelir
Kim bilir...

Sevme diyorlar yalnızlığı..

Sevsem de, sevmesem de yalnızdır insan..

Bazen içinde..

Bazen dışında..

Her şeyi öylesine yapabilirsin bazen.

Ama bir kalbe ve bir hayata öylesine dokunamazsın.

Vebali ağır olur..

Hayat senin için önceden hazırlanmış değildir. Sen yarattığın hayatı yaşarsın, ona ne koyarsan onu alırsın.

Önce ona anlam katmak zorundasın. Ona renk, müzik ve şiir katmalısın.

Ancak o zaman yaşıyor olursun...

Sevgi;

Küçük bir kalbin içine kocaman bir dünya yerleştirebilmektir…

Öyleyse sevilmeye değer her şeyi sevin….

[IMG]*********************f/f4dgid.jpg[/IMG]

Ne Bileyim İşte …

Parayı Vermeyen Çocuklar Da

Düdüğü Çalabilsin İsterdim...

Ruhunda ki yarana değen bir şey olduğunda bazen Sözler ...
Kifayetsiz kalır...
Sadece deriiin bir nefes alırsın.......

İmkansız dedi, gurur

Riskli dedi, tecrübe

Manasız dedi, mantık

Yinede denemeye..

Değer dedi, kalp..!!

[IMG]*********************f/bx7Hf4.jpg[/IMG]

Gönlü güzele denk düşesin çiçeğim,

Koparıldığına değsin..

Bazen düşünüyorum da hayatım boyunca söylemeyip de vazgeçtiğim şeyleri söyleseydim ne değişirdi acaba?

Hayatın akışında ne kadar farklılıkla karşılaşırdım?

Yoksa kader dediğimiz şey o anda yaptığımız anlık, küçük tercih midir?

İnsanın kendine ait olan tek şeyi yaralarıdır. Dizlerinin yarası, gönlünün yarası, ömrünün yarası büyüdükçe kendileriyle büyür, kimselerin göremeyeceği yerlerde saklanır.

Görünür yerlerindeyse yaraları, yıllar geçse de sorduğunuz da şöyle derler; bu yara, uzun hikaye..

Hep susmuşsun, anlatamamışsın kimseye… başkaları anlasın istemişsin, ama başkaları mutlu olsun diye de kendine sağır olup, başkalarını dinlemişsin…

Yorulmayı sevmişsin, sırf bu yüzden bazen kızmışsın kendine, küsmüşsün… ama anlamamışlar, sen de üzülmüşsün...

Ben rüzgara aldırış etmeden denize kanat çırpan martıları çok seviyorum ;

Hayat da sevgi gibi cesur insanların yolculuğudur biliyorum...

Kalbiniz mahremiyetinizdir,

Hakedene gösterin .

Unutmayın insan insanı, talan etmekle meşhurdur..!

Eğer çocuklar gibi

Gözlerimden başlamışsam gülümsemeye

Güzelsem

İyiysem

Mutluysam

Ve gökyüzü gibi çoğalıyorsa umutlarım

Bil ki sevgidendir..

Gün/aydınlık olsun...

Bu sabah bir şarkı bırakıyorum ...

https://www.youtube.com/watch?v=JaGGjFmEdLk

Susuyorum,

Sustukça yüreğim küfleniyor.

Konuşsam faydası yok;

Sözlerim dağılıp harfleniyor.

Bazen düşünüyorum da hayatım boyunca söylemeyip de vazgeçtiğim şeyleri söyleseydim ne değişirdi acaba?

Hayatın akışında ne kadar farklılıkla karşılaşırdım?

Yoksa kader dediğimiz şey o anda yaptığımız anlık, küçük tercih midir?

Mutluluğa giden iki yol:

Kendinden çok şey,

Başkalarından az şey bekle...

[IMG]*********************f/Ct9VxN.gif[/IMG]

Dünya ile aramda güzel bir anlaşma var... öyküyü ben yazıyorum, o bitiriyor hayali ben kuruyorum...

Ne yapıyorsanız yapın, nerede olursanız olun, sevdiğiniz şeyleri arayın. Sevdiğiniz teknoloji ve icatları arayın. Sevdiğiniz binaları,arabaları,yolları,kafeleri,restorantları ve dükkanları arayın.

Sevdiğiniz şeyleri bulma amacıyla sokakta yürüyün ya da bir mağazaya girin. Başka insanlarda sevdiğiniz şeyler arayın. Doğada sevdiğiniz şeyler arayın. Kuşlar, ağaçlar, çiçekler, doğanın renkleri ve mis gibi kokuları.

Sevdiğinizi görün. Sevdiğinizi duyun. Sevdiğiniz hakkında konuşun....

Basit keyifler ;

Hayatın karmaşası karşısındaki,

Son sığınağımızdır…!!

Gün/aydınlık olsun...

Susuyorum bazen hiç konuşmak istemiyorum.
Sussam da bir çözüm olmuyor hani
Ama konuşsam da bir halt olmuyor.
Yani aşağı sakal, yukarı bıyık misali

Hani konuşursun sabahlara kadar ama bir çaresi olmaz,
Anlatırsın ama anlaşılmaz,
Karşındakinin anlayacağı dilden konuşmazsın anlaşılmaz,
Anlaşılmayacağı varsa anlaşılmaz işte.
Insan oğluna neyi anlatırsan anlat anlamayacağı varsa anlamaz.

Kiminin işine gelmez,
Kiminin umrunda olmaz,
Kimi dinlemiş gibi yapar,
Kiminin ne yaptığı anlaşılmaz.
Öyle anlamsızlık bulutu gibi işte her şey.

Dilsiz olsan derdin bitecek dersin bu kez de
Anlattığını anlamayanlara anlamak için zorlarlar.
Yani konuşsan da boş dilsiz olsan da.
Yine sükutu giyinip az konuşmak en iyisi...

Mevsimler kaldı geride. Aylar, yıllar kaldı... Kurduğum her düşe mevsim mevsim şahit oldum.

Vakit, avazın çıktığınca şarkılar söyleme vakti. Bir kuşa gülümsemek için, sebepsiz bir iyilik yapmak için, kimsenin ihtimal vermediği hayallerini gerçekleştirmek için yarını bekleme!

Yeni başlangıçlar için bir ilkbahar sabahından daha güzel ne olabilir ki?