[IMG]*********************f/qX6uld.jpg[/IMG]

Ben kim miyim?

Hani vardır ya etrafınızda bir lokma bir hırkadır hayat, gerisi aslında teferruat diyenlerden...

Çiçekleri severim, kitapları kuşları, kuşların kanatlarını, bulutları, yazı, kışı, baharı. Renkli kalemleri ve çayı... Bir de fındıklı akide şekeri ..

Yemek yaparken şarkı söyler, hayal kurarım el ayak çekilince geceleri. Ben kim miyim? Biraz şarkı, biraz şiir, biraz gözyaşı, biraz kahkaha. Bir kız işte...

[IMG]*********************f/Ufjvgq.gif[/IMG]

"İnsan" sonunu bildiği kaderi yaşayamaz fakat hiç bitmeyecek gibi yaşama sarılabilir. Vazgeçer gibi görünebilir ve sonunda yaşamın tek bir günü için mücadele edebilir. Öğrenmek için her gün bir şeylere hayıflanabilir. ve tüm hataların sonunda yine bir gün kendini olduğu gibi benimseyebilir. İnsan; istedikleri ile yaşadıkları arasında sürekli koşan bir varlıktır. Ya görünürde koşup da yerinde sayanlar?

Gözlerine yerleşen sakinlik kalbindeki fırtınaları durduramaz. Durduğu an kaderin ne istediğini bilemez hale gelir. Kaderini bildiğini sananlara güler, bir de kendi kendine gülümser. Deli olmakla başarmak arasındaki ince çizgide cambazlık yapmaya başlar. İnsan en çok kendini anlattığı zaman yorulur. Güneşe çıplak gözle bakmak gibidir; içinden geçenleri anlatmak. Oysa ki susmak tüm zayıflıkları örten kalın bir örtüdür. Kendini görmemek için sert duvarlara ihtiyaç yoktur. İnce bir düşüncenin zarif kuyularına narince inip kaybolabilir insan...

Aksine yürümeyi severim. Kış mevsimi kadar dokunaksız sevebilirim. Tabiat kadar sade ve soğuk olabilirim. Nasıl da yazlar gelecektir. Ya da her yaz bir kışa doğru kaçınılmaz sonu getirecektir.

[IMG]*********************f/MHUE5g.jpg[/IMG]

Hayatta bazen düşebiliriz...

Canımız acıyabilir,dizlerimiz kanayabilir. Ama önemli olan o an çektiğin acı değil, o acıya rağmen düştüğün yerden kalkmandır. Ayağa kalkmayı başarırsak diğer tüm sıkıntıların üstesinden gelebiliriz.Ayağa kalktığımız sürece sorun yok.

Yürümeyi öğrenene kadar kaç kere düştün, biliyor musun? Yüzlerce kez.. Her seferinde ayağa kalktın ve tekrar denedin.

[IMG]*********************f/O6UqCL.jpg[/IMG]

Sevgiyle bakın herkese, herşeye ve her olaya.. size kötülük yapandan uzaklaşın ama asla kin beslemeyin..

Nefretle baktığınız herşeye sevgiyle yaklaşın göreceksiniz ki bir süre sonra bu sevgiyi hissetmeye başlayacaksınız..

Unutmayın nefret yorar sevgi can verir..

[IMG]*********************f/5EEBe9.gif[/IMG]

Sen dünyanın en sevimli şeyi misin ... gördükçe tebessüm ediyorum

[IMG]*********************f/4sVvVR.jpg[/IMG]

Ustaya sormuşlar:
Herşeyi kaybettik ne yapacağız?
Üstat cevap vermiş:
Çay koy,yeniden başlayacağız.

[IMG]*********************f/53gmlQ.jpg[/IMG]

Gülüşün cennetten bir parça güzelliksin sen :)

Şimdi bana biraz çam havası lazım.
Biraz yeşil
Biraz mavi
Bir semaverde
Odun ateşinde demlenmiş çay
En çok da gözümü kapattığımda biraz huzur..

İlkiz Nickli Üyeden Alıntı (Mesaj 59620) [IMG]*********************f/4sVvVR.jpg[/IMG] Ustaya sormuşlar: Herşeyi kaybettik ne yapacağız? Üstat cevap vermiş: Çay koy,yeniden başlayacağız.

Biraz daha güzel olmayı denemeli insan. Biraz daha nazik olmayı, kırılmamayı değil de, kırmamayı öğrenmeli.

Sevilmekten öte, güzel sevmeyi bilmeli. İncelikler yapmalı, hoş görmeye çalışmalı. Güzel olduğuna inandığında, o vakit güzellikler gelecektir.

Sabır da bir duadır....

[IMG]*********************f/ioA1vH.jpg[/IMG]

Ruhumuzda çiçek yeşerten insanları, gönlümüzün neresine sarsak da saklasak?”

Mutlu olup olmadığımızı rüzgârın sesinden anlayabiliriz. Mutsuz insana evinin korunaksızlığını anımsatır bu ses, onu kuş uykularından, huzursuz düşlerinden uyandırarak.

Mutlu adam içinse korunmuşluğun şarkısıdır; öfkeli uğultusunda, artık ona karşı etkisiz olduğunu itiraf eden fısıltıyı da işitir…

Hevesleri,

Beklentileri, Erteledikleri,

Kursağında kalmış kelimeleri,

Kaçırılmış bakışları, Gizledikleri,

Bitirilmemiş mektupları, Susuşları,

Ve istemsiz veda edişleriyle

Tamamlanmamış bir cümledir insan…

Sizi Bilmem Ama,

Ben, Pişmanlık Duyan,

Utanabilen İnsanları Seviyorum…

“Pişkinlik Ne Kadar Ucuzsa,
Utanç O Kadar Değerlidir Çünkü.”

Huzur bi yerde vardı. kavanozlara mı koysam derin dondurucuya mı atsam diye düşünürken geçen zamanda bozuluveriyordu.

dünyanın en sivri lafıydı.

mutluluk olmadığımız yerdeydi gerçekten.

her neyse huzur gerçekten vardı.

her gece battaniyenin saçaklarından kesip toka yaptığımız zamanlar.

saçımı ördükten sonra oturalım mı
balkonda?

odamdan çıkar çıkmaz sağdaki ilk kapı bulutlara açılıyor biraz

bu gece burda uyusam olur mu? ben taşırım yatağı.

“sesindeki haziran"

saçlarımı tarar mısın? kuruyana kadar ama.

kuşlar girmiş sabah yine mutfağa. hayır pencereyi kim açık bırakıyo ki.

pencere değil o kapı!

burası öğrenci evi kendinize gelin.

hayatımda daha çok özleyeceğim zamanlar olacak mı bilmiyorum. bi daha kahkahalarım yüzünden üst komşu gelir mi şikayete.

of herkes uyudu ben yine uyuyamadım.

“mercedes gibi, turkuaz gibi, yaz gibi”

ben ağlarken sarılmayın olur mu?

Gerçeği oynayalım mı biraz... yalnızlık hissiniz kaleye geçsin...en sert şutu çekelim ona....maç bitsin... sert şut için gene de kırmızı kart... yani bak geçmesinin, iletişim halinde olmanın, temas halinde olmanın bunlarla alakası yok... birinin size nasılsın demesiyle alakası yok... nasılsın dedikleri zaman verdiğiniz cevaplar doğru mu...

Kendinizle tanışın hadi. ben de memnun oldum...

Bir insandan bahsettiğin zaman, yani bu kan kemik ve et... küçücük bir hacim...küçücük kütle...ama onun sığmayışı...yere göğe evrene yıldızlara her şeye böyle.

Bu aslında müthiş bir mübalağa...dünyanın en güzel kısılmışlığı biraz.

Birinin kalbine girmek, kalbinden çıkmak gibi basit kelimelerle çok sevdiğini tarif etmek. bunalımla özlemeyi sık sık karıştırmak. severken acıyı kullanmak. vicdanı zaafı olmuş bir insana sürekli vicdan yaptırmak. elde edilebilir ve vazgeçilebilir olarak insanlara bakmak. bir insanın duvarlarından bahsederken aynı zamanda kendi duvarınızda tablolar ve yarattığınız hasarların tek tek fotoğrafı. haklı duvarlar. haklı mesafeler. koyulur ve gelinmez. sen şu acı çekiyorsun diye mutlular haksız mı, değil, kırılmadan gidebileceği kısa mesafesi de vardır insanın. konuşarak çözülen problemler yerine baktığı zaman oluşmayan problemler vardır. büyük fedakarlıkların yarattığı büyük yalnızlıklar vardır. birbirine bağıran insanlar kalpleri uzaklaşmış insanlardır ve sesi duyurabilmek için bağırırmış ama. bağırma! kalbiniz uzak değilse konuşabilir, yakınsa kulağına fısıldayabilirsiniz...

Bu ve bütün bunların yanında bazen, birbirine mesafesini bilmeyen kalpler. birbirine yakın binlerce his böyle. o duvarlar ve tablolardaki fotoğraflarınız. hasarlar. biz susuyoruz. kalbimiz susuyor.

http://image.haber7.com/fotogaleri/h...2838267392.gif


.. bazen anlaşılmaz olmak iyidir.
bırakın herkes her konuda sizi anlamasın
Boşverin.. siz çayınızı için, soğumasın..

[IMG]*********************f/5W2dHM.jpg[/IMG]

Her gönül bir tek sevgiliye dönüktür aslında.. Lakin kıblesi yanlıştır..

Bulduğunu sandığı şey gerçekte aradığı değildir.. Kimisi gül yüzlü bir güzele meftun, kimisi bir ceylan bakışlıya mecnundur.. Bazısı dünyaya kanmış, bazısı mala mülke aldanmıştır..

Oysa her biri aslında bir sevgili tarafından sınanmıştır…

Hayat bana en çok neyi öğretti biliyor musun?

Değer görmediğim sevgiden,

İyi niyetimi hak etmeyen nankörden,

Sesime sağır herkesten vazgeçmem gerektiğini…..

Herkesin yolu, layığına açık olsun…!

Bir gündüzü daha

Gecenin sessizliğine sakladık

Kiminin yüreği ıslandı acıdan

Kiminin sevinçten..

Herkes bir şeyler daha ekledi hayat hikayesine...

[IMG]*********************f/AGUvB5.jpg[/IMG]

Hep son önemlidir ya...

Tüm çabaları emen sonların gücüne bir kaç sitem mırıldanır insan. Aslında yok sayıldığından değil der, hafızalar zayıf, kalpler kırılmaya meyilli. Aslında en güçlü şeyler en zayıf görünüme sahip değil mi?

Bir çiçeğin naifliği taşın ağırlığını gölgede bırakıyorsa sona varan her yaşanmışlığın birikimleri, ince ince dalların ucunda tomurcuklanan renklerde açmıyor mu?

[IMG]*********************f/bMOLMg.jpg[/IMG]

Derim ki bazı şeyler bilinçli yapılmıştır. Derim ki bazı tesadüfler boş hayatlarımızı anlamlandırmak için,anlamsız üstümüze alınmalarımızdır.
Küçükten öğrendik yap-boz'un ne olduğunu. Yaptık, bozduk, yaptık, bozduk, yaptık...En mutlu anımızdı ayrı parçaların birbirine tutunması, bir bütünmüş gibi davranması. Belki bundandır, herkes yarım kalan her şeyi kendi parçası sandı...

Ben de küçüktüm. Ben yaptım, sonra da bir güzel ben bozdum. Şimdi bakıyorum her bir parçaya, uzaklardan. Her parça bir daha bozulmuş ve gitmiş bambaşka yönlere.. Dağılmış.. Meğer bunlar hayatımın parçalarıymış..

Toplasam diyorum,
'yap'maya yelteniyorum.. Olmuyor, yerlerini bulamıyorum. Elime gelen yarı yolda kalmışlık yalnızca..

Bir ufak yazı ilişiyor gözüme, soğuksuzken örülen atkıdan bahsediyor, buz gibi oluyor o atkıyı ören eller..
Hayat bu ya, bir de şarkı çalıyor arkada.. Tesadüflerden bahsediyor yaşlı, ton ton bir amca.

Derim ki bazı şeyler bilinçli yapılmıştır. Derim ki bazı tesadüfler boş hayatlarımızı anlamlandırmak için, anlamsız üstümüze alınmalarımızdır. Fakat anlamadığım bir şey var, bu tesadüfler, parçaları kaybolmuş yapbozumu
hatırlatmak için neden bu kadar uğraşır?

Gün/e bir şarkı bırakmak isterdim aslında baktım link eklemesini göremedim o yüzden şarkının açık linkini bırakayın dinlensin :)

https://www.youtube.com/watch?v=ySjUV1rd-Kg

İnsanlara günaydın demek, birine çarpınca özür dilemek, gözgöze geldiğiniz bir çocuğa gülümsemek, kasiyere kolay gelsin demek.. ne bileyim bunlar hem çok güzel, hem insanca, hem de bedava.. öyle ise günaydın..

[IMG]*********************f/jyyk8T.gif[/IMG]

“her insanın
yakınlık göreceği bir yere,
derdine ortak olacak birisine ihtiyacı vardır;
tek bir yer, tek bir kişi
olsa
bile”

[IMG]*********************f/pqcZA1.png[/IMG]

Söyleyecek şeyimiz olmadığından değil,
Söyleyecek çok şeyimiz var aslında ama
Bugüne kadar anlattıklarımız hiçbir işe
Yaramadığından konuşmak istemiyoruz...

[IMG]*********************f/93MKPW.png[/IMG]

Düşüncelerinin donmasını da beklersin ellerinle birlikte ama olmaz. Yapraklarla birlikte solar yüreğin belki ve savrulur. Uyum sağlarsın doğaya… Aynısını beklersin ama ne hikmettir düşüncelerin donmaz. Çarkın dişlisi gibi sonsuz defa döner sonsuz defa düşünürsün. O kadar çok ivmeye rağmen ısınmak imkansızdır.

Isınmayı beklersin. Düşüncelerinin biraz olsun seni rahat bırakmasını. Her şey ardında kalır her şey. Bir tek düşünceler bırakmaz peşini.

Aklın üşür, bedenin üşür, yüreğin üşür; düşünceler üşümez...

Hepimiz kaldırım taşları bozuk yollarda neyi kaybettiğimizi arayan insanlarız. Her adımda bin düşünce bin hayal kırıklığı… Kaldırım taşlarını saymam bundan, geçen çocuklara gülümsemem bundan. Belki bir düşünce eksilir zihnimden. Belki bir düşünce…

Kaybettiğimi unuturum belki…

Biliyorum her şeyim fazlasıyla “belki”lere bağlı. Ama umut dediğimizde bu “belki”lerimiz değil mi? Oynadığımız sayısal loto, içtiğimiz sigara, denize attığımız her taş… Hepsi birer “belki”ye bağlı. Yollarda yürürken tek düşündüğümüz “Belki bu yol, çıkmaz sokak değildir. Ve hayallerimizi astığımız yerden devam ederiz…”

Belki…

Belki…

Belki…

Neyse susalım. Belki her şey daha güzel olur yarın…

https://66.media.tumblr.com/335b1580...kp37o1_540.jpg


Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.

—

Sabahattin Ali

http://imageman.eu/images/2016/05/28...466da8f9b2.png

“Aradan çok zaman geçer bazen. Bir kaç mevsim, bir kaç insan, bir kaç anı, bir kaç acı.. Her şey biter, hesaplar ödenir, defter kapanır. Sonra olmadık bir zamanda, olmadık bir yerde saçma sapan bir karşılaşma olur.

Sonra…

Sonra bir şey olmaz, olmasın da zaten. Sonra sadece gülümser insan. Acı acı derler ya, öyle… Öyle işte.

Zaten bu değil mi yaşamak denen karın ağrısının vasıfsız özeti!”

“Bir yolunu buluruz” en güzel arkadaşlık cümlesi.

İçinde inanç,umut,güven,sadakat,ne ararsan var. Bir de bu cümleyi söylerken yüzde oluşan o tatlı ifade,düşünceli,emin ama soru işaretli,arayışlı, umut dolu bakışlı,anlatamıyorum.

Ben bir yolunu daima bulduğumuz insanları sevdim hep.”

[IMG]*********************f/C19yi6.gif[/IMG]

Bu kadar gerçekle baş edemiyorum ben. Sizi bilmiyorum. Bu kadar yalanın içinde her şey ayan beyan ortada dururken insanların bana sanki halüsinasyon görüyormuşum gibi davranmalarından bıktığımdandır belki de.

Bu yüzden de her şeyin iyi olacağına dair bir şeyler kuvvetle inanmaya ihtiyaç duyuyorum. Dünyamın büyüsünü geri istiyorum kısacası.

*Mesela pencereden içeri beyaz bir kuş tüyü düştüğünde güzel bir şeyin habercisi olduğuna inanmak istiyorum yeniden. *Penceremin önünde adını bilmediğim harika sesli bir kuş şakımaya başladığında dikkatle ne dediğini anlamaya çalıştığım günleri geri istiyorum. *Bir kedinin belki de kedi görünümünde dolaşan mucizevi bir varlık olduğu fikrine bayıldığım zamanları, şarkılardan fal tuttuğum günleri, kahve falımda çıkan bir kalbin beni gün boyu mutlu ettiği dönemleri hepsini geri istiyorum. Şu an olduğum gibi kahveyi içip bir kenara koymayı, kedilerin sadece kedi olduğu fikrini, pencereden kuş tüyü girdiğinde aklıma ilk “kuş gribinin” gelmesini, pencere önünde öten kuşu farkedemeyecek kadar kafamın dolu olmasını hiç ama hiç istemiyorum. Bana öyle geliyor ki bu ben değilim..

Üşümek için kışa,
Neşelenmek için yaza,
Hüzünlenmek için sonbahara ne gerek var?

Mevsim; İnsanın İçinde Değilmidir..

[IMG]*********************f/hVaZia.gif[/IMG]

Üzgün müsün?
Canın mı sıkkın?
Yine mi olmadı?
Yarı yolda mı kaldın?
Anlattın anlattın da anlaşılamadın mı?
Gitti mi?
Bitti mi?
Yok mu oldu?
Kandırıldın mı?
Hiç beklemediğin yerden ansızın gol mü yedin?
Hani dostundu?
Hani sevgiliydiniz birbirinize, ne mi oldu?
İşler kötü mü gidiyor?
Hatta gitmiyor mu?
Bitmez mi bu imtihanlar, yalanlar?

Unut tüm bunları. Ben unuttum. Dön içine, kendine, esas bildiklerine, özüne. Sök at olumsuz her şeyi. Hemen “olmuyor ama” deme. Boşver, olmayan olmasın, gelmeyen gelmesin, yalan yalanda kalsın. Bil ki en hayırlısı oluyor senin için. Sen hayallerini bırakma, kalbinin sesini kısma, boş yere kızma ve inan, dile, dua et, çalış yeter.

Sen güzel olursan oluyor her şey güzel. Oluyor inan ki oluyor, görüyorum, yaşıyorum ben. Üzüldüğüne gülümseyeceksin sen. Üzenler mi? Boşver, bırak onları kendileriyle.

Şimdi hayaller zamanı.

İnsan beklenti içine giriyor, bekliyor bir şeyleri ama neyi beklediğini bilmiyor. Öylece, bir şeyler gelsin istiyor.

Hiç müdahale olmadan bir şeylerin olmasını bekliyor. Bırakalım, diyor, her şey yerli yerine düşsün.

Ellemeyelim...

[IMG]*********************f/msWMD8.jpg[/IMG]

Büyüdüm ama hâla annemin küçük kızıyım... ve hâla vedalara alışamadım... hâla her vedânın ardından otobüs koltuklarına gözyaşı bırakıyorum...

Galiba hiç büyümeyeceğim...

Dün, hayat çemberinde düzensizce ürpererek dalgalanan bir zerre olduğumu hayal ettim.

Oysa bugün, kesinlikle biliyorum ki, çember benim ve hayat bütünüyle düzenli zerreler halinde benim içimde hareket ediyor.