Annem gideli altı ay oldu. Kaybettim ...yazarken bile defalarca duraksıyorum, dinleniyorum. Yazmak yara. Yazarken bile öyle zor ki bunu kabullenmek, yaşarken nasıl olduğumu, nasıl devam edebildiğimi bilemiyorum. Devam edebiliyor muyum sahiden? Bir bulanık su içinde debeleniyormuşum gibi. İçime güneş değmiyormuş gibi, karanlığa alışmışım ama hala acıyı kavrayamıyormuşum acı her seferinde içimi deliyormuş gibi..
Kestane mevsimi gelmiş, belki de yemeyi en sevdiği şeylerden biriydi, O yok.. Kestane kokusu duymak bile canımı acıtıyor. Bu bile acıtabilirmiş.. Gözümün önüne ben yemiyorum diye kabuklarından ayırıp odama getiren, elma soyduğunda illa yarısını benim için bölen, bana hep sımsıkı sarılan ve sevgisini her şekilde hissettiren annem geliyor.
Bir daha da kestane yiyebileceğimi sanmıyorum. Sanki ben yememek için inat edersem annem odamın kapısını açıp bana getirirmiş gibi hissediyorum sanırım hala...
To view links or images in signatures your post count must be 0 or greater. You currently have 0 posts.