Bazen zaman akmıyor gibi gelir insana ve ne yaparsan yap sanki o anda kalmış gibi hissedersin..

Öyle ki harfler tırmalar boğazını, yutkunmak istediğin anda daha da takılı kalır dudaklarının arasında..

Bir bavula sığsaydı düşünceler ya da atabilseydik uçurumlardan sanırım en başta ben yapardım, bütün harflerimle seni atabilmek için içimden..

Kimseyi uğurlayamadığım kalbime şimdiler de..
Kimsenin uğramasına izin vermiyorum o kadar bir virane ki, duvarları bile yok sanırım...
Yazmak da gelmiyor içimden aslında..
Öylesine boş boş bakmak ve susmak herşeye..
Düşünmemek..
Olabilir mi bu yapılabilir bir şey mi benim için bilmiyorum...
Aslında susabiliyorum da içimi susturamıyorum en önemlisi ne acaba içimin susması mı benim susmam mı ?
Cevabı olmayan binlerce soruma ekliyorum herbirini..

Yalnız yanlışlarda kalmışlığım,
Ve ses/sizligin yüzüme çarpan soğuğu var şimdilerde avcumda..

Kaybetmişliğimin pas tutmuş kokusu sızlatırken burnumun direğini..
Özlem olamaz bu kadar beni ağlatan.
Hem bakma ağlamıyorum ben..
Soğununa maruz kalmışken harflerim gözbebeklerimden sızan iç yangınım onlar..
Sadece yutkunamadığım pas kokusu genzimi yaktı...

Ve harflerimden özür dilemek istiyorum bu kadar katlederken her birini özellikle..

Kurduğum tüm cümlelerden, anlatmaya yada yazmaya çalıştığım harflerden...

Kelime zehirlenmesi geçiren birinin kaleminden dökülen hazmedilmemiş çığlıkları oldukları için..

Yorgunum ama öyle beden yorgunluğu değil bu dinlenmekle geçmiyor..
Anlatması bile yoruyor insanı..
Öyle ki nefes almak bile zor geliyor o anlarda..
Hiç bir kelimeye cevap veremeyecek kadar harflerimi tüketiyor bu anlar ..
Üşengecim diyorum ya..
Cevap vermelere üşenir oldum.
Gülmeye, ağlamaya en çokta konuşma çoğu zaman susmaya..
Varla yok arası bir yerdeyim sanki gelmeye, gitmeye dahi üşenir oldum..
Belki yorgunluktan belki de boşvermişlikten.
Bilmiyorum, inanın bilmiyorum ben de ne olduğunu ama yorgunum..
Neredeyim..
Aslında kaybolmaktan korkmalı insan..
Kayboldum ben..
Ama kendimde kayboldum en çok da karanlığımda..
Herkese gülüyorum artık, konuşmaya mecalim yok.
Insanın mimikleri kandırıyor kolaylıkla karşısındakini
Herkes güldüğümü zannediyor.
Bense geçiştirme yapıyorum biliyorum yapmamam gereken birşey ama yok ki mecalim..
Üşüyen ellerim gibi olsaydı içim..
Hani diyorlar ya buzdolabı gibisin ne dengesizin bir öyle bir böyle..
Keşke içim de bi o kadar soğuk olsa.
Ama alev alev, yangın yeri ne yapacağını bilmemek, bir adım ötesini tahmin edememek zor
Yanında kimsenin olmadığını bilmek çok zor.
Kalabalığın içinde hele ki yalnız olmak bu daha da çok zor..
Tek başımayım her yolda...
Her ne kadar sevsem de yalnızlığı..
Düşsem de elimden tutup kaldıracak insanın olmasını zor geliyor insana..
Yüreğimden tutanin olmaması gibi..
Herkese kapalı olan kalbimden mi bilmiyorum aslında..
Tek başına yol almayı öğrendiğimden bu yana bu hayatta
Parçalı dizlerim, avuç içlerim encok da yüreğim
Çok düşmekten sanırım.
Saçmalıyorum yine uyumak lazım..
Üşenmeden uykuya teslim etmek kendini
Neyse..
Iyi uykular bana..