Bir Eylül Masalı - Sayfa 26

Gülüşü nefes olan bir adam sevdim ben.
Yüreğime mutluluk tohumları saçan, gülümsediğinde yüzünde oluşan her çukuruna kendimi saklamak istediğim..
Gülümsemesi yaşamaktır bazı adamların..
Her gülümsediğinde yeniden doğar, yeniden nefes alırsın..
En güzeli de onunla doğarsın.
Seni dünyaya yeniden getiren, yeniden nefes aldıran O'dur..
Yokluğu öldüren bir adam sevdim ben.
Siz hiç güneşinizi kaybettiniz mi?
Hiç geceyi yaşadığınız oldu mu?
Bazı adamlar güneştir.
Onların yokluğu ise hep gecedir.
Geceler karanlıktır: üşütür, öldürür..
Güneşiniz olmazsa ısınamazsınız.
“Cayır cayır” üşürsünüz..
Üşüye üşüye ölürsünüz..
Gelişi gülümseten bir adam sevdim ben.
Issız bir liman düşünün, kimseler yok.
Sadece siz ve kıyıya vuran dalgalar..
Gözleriniz, uzaklara dalmış giden gemiyi bekliyor.
Hüzünlü bir bekleyiş bu.
Ve birden dalıp gittiğiniz o ufukta bir gemi görünüyor.
Geliyor işte, geliyor..
Hüzün yerini büyük bir gülümsemeye bırakıyor.
Bazı adamlar gülümsetir işte.
O ufukta görünen, gülümseten gemidirler..
Ve uzun boylu bir adam sevdim ben.
Yanında minicik kaldığım, kendimi unuttuğum..
Ona bakmak için kafamı kaldırdığımda, masmavi gökyüzünü ve uçuşan kuşları gördüğüm..
Mavinin her tonunu severim ben.
Çünkü her tonunda onu görür, onu tanır yüreğim..
Onu gördüğümde kelebekler uçmaz karnımda.
Gökyüzünde cıvıl cıvıl kuşlarım uçuşur

Dedim ya, bir adam sevdim ben.
Belki de bu yüzdendir gökyüzüne baktığımda hep onu görüşüm..

Bazı şeyler hiç geçmiyor.
Bazı acılar,
Bazı yaralar,
Bazı yaşanmışlıklar.
İçinde kalıyor, bir yerlerde duruyor yer, zaman, mekan ayırt etmeden hep seninle ve canını yakıyor.
Ne halden anlama, ne biraz olsun kibarlık var, biniyor da biniyor tepene adabı muaşeretten nasibini almamış acılar.
Geçmesi gereken o kadar çok şey var ki!
Mesela zaman, mesela geçmiş ama dönüp bakıyorsun ne zaman geçmiş ne de “geçmiş.”
Oysa nefes almaya ihtiyacın var;
Atmosfere de taşınsan kar etmiyor, geçmesi gereken “geçmiş” bir türlü geçmiyor ve düğümleniyor boğazına nefes aldırmıyor.
Mutluluk diye bir şey yok bence!
Mutlu olduğuna inanmak var.
Bir de ümit etmek var.
Ve iyi ki var.
Yoksa hiç iç açıcı değil “elimizde kalan dallar” ve onca iyi niyetimize rağmen avucumuzda ki kocaman-kocaman “sıfırlar!”
Hani sıfır etkisiz elemandı?
Madem öyle; hayatımıza nasıl bu denli etki edip, hayal kırıklığı yaşatıyor gözümüzde “sıfırlananlar.”
-Neyse…
Üzülebiliriz, kırılabiliriz ama hiçbir zaman yenilgiyi kabul edip; sendelememizi bekleyenleri güldürmeyeceğiz..

Cevap: LâL Gibi Sessiz