Günler birbirinin hep aynı gibi,
Hep aynı rutin,
Aynı telaş.
Ya da benzeri...

Ama o rutinin içinde varlığıyla bizi mutlu eden, kalbiyle huzur bulduğumuz ve kalbimizin ritmini değiştirenler olmasa günler hiç çekilir gibi değil.
O rutinin içinde ki, tek mutluluk sebebimiz; günümüzün asıl anlam ve önemi de değil mi zaten?

Ve ben yine yaramaz küçük çocuk sabırsızlığında, yine özlemlerdeyim...