Siyah kurumuş çiçeklerin arasında duran bir kız,
İlk gördüğüm andan onu özlediğimi farkettim,

Saçlarında yapraklar kalmış,

Almak için uzanabilir miyim?

Bir yerden düşmüş gibisin,

Çok yüksekten yuvarlanmışsın sanki,

Bulutların üzerinden,

Yıldızları da düşürmüşsün kendinle beraber,

Peşine takmak istemişsin büyük ihtimal.

Ancak sen bana cevap vermeden,

Evine yürümeye başladın o an.

Evin miydi kestiremedim,

Hemen ilerideki siyah harabe kulübenin.

Dudakların çok güzeldi,

Rengi kırmızıya çalıyordu.

Aynı gün batımının arkasında bıraktığı renk gibi.

Yolumu kaybetmemek için arkamdan çiçek yaprakları koparıp döktüm,

Üstelik, o an gülüşüne daha çok tutuldum.

Ay tutulur,

Güneş tutulur,

Ben sana tutulurum tıpkı başka bir gezegenin,

Çevresinde dolaşıyor gibi,

Dudaklarından tat almak için,

Gece gündüz kulübenin önüne uğrar dururum.

Ama o günden sonra bir daha bulamadım seni

Uyurken gitmişsin meğer öylece,

Başucuma birkaç çiçek demeti bırakarak,

Siyah çiçekleri.