Kalbimi de büyüttüm sonunda
Artık bazen gözlerime tırmanıp bakıyor sokağa
Kirpiklerime tutunuyor, o ince parmaklıklara
Öyle çok büyüdü yani, görsen şaşarsın.
Kalbim sanırım büyüyünce
Sokaklarda ağlayan biri olacak
Rezillik yani maviş anne!
Kalbim komik kaçacak
Kaçmaması için sen en iyisi kalbime de
Benim serüvenimden bir yer ayırt
Aman, mutsuz bir yer olmasın!

Neler kaybettim ben, inan senin lafın bile olmaz.

Her şey vaktindeyken kıymetli. ne kadar sevildiğinizi, anlaşıldığınızı, her zor zamanınızda yanınıza koşan biri olduğunu o kişiyi kaybettikten sonra anlamanızın hiçbir anlamı yok. çünkü tekrar aynı istekle koşmayacak size, geçti.

Çocukluğumu, gençliğimi geri alamam. Bitti. Ömrüme yıllarımı katsalar, giden gitti. Yarım yamalak geçiyor hayat. Artık çok acıyan bir canım, inanan bir yanım yok. Umutlarımla arama girenler bile gitti, tek ben kaldım. Eğer bende, hâlâ benden bir şey varsa da onu bulamıyorum.

Sen beni hatırlarsın,
Hani bir yaz günü,
Gün batımında bir deniz kenarında,
Güneş usulca inerken, gün uğurlanırken,
Hava mavi ve turuncunun tonlarından bir demet sunarken,
Dalgalar dinmiş, deniz çarşaf gibi olmuşken,
Hafifçe şımarık küçük dalgalar kıyıya vururken,
Tatlı bir meltem vurur yüzüne,
Bir huzur bulursun ya,
İşte o zaman beni hatırlarsın…


Sen beni hatırlarsın,
Hani naif, çocuksu, narin bir kızın buğulu gözlerinden süzülen iyiliği gördüğünde,
Yaptığın kötülüklerden utandığında,
Sen beni hatırlarsın…

Bahar vakti içine çektiğin yeni filizlenen çiçeklerin taze kokusunda,
Sen beni hatırlarsın….

Bir kış günü soğuktan için ürperdiğinde,

Yanında seni o küçücük elleriyle ısıtacak,
Sarılacağın birini özlediğinde,
Sen beni hatırlarsın…

Panzehirim mi yoksa zehirim misin? Nesin sen? Söylemek, açıklamak ister misin? Canlarımızı daha fazla yakmadan, daha fazla kendimizi tüketmeden? İki düşmanmış gibi davranmak yerine, artık biz olsak? Ya da sen ve ben olsak, bizsiz bir hayatımız olsa? Ama olamıyoruz! Çünkü biz araftayız sevgili, Ne geleceğimiz, ne dünümüz ne de bugünümüz belli! Ne şimdiki, ne yarınki hislerimiz belli sevgili! Araf tehlikelidir sevgili! Batırır çıkarır, en çok orası acıtır, En çok oranı acıtır, En çok oradan vurur, En çok oradan yaralar, Sen orayı belki çok bilmezsin sevgili, Sol yanında durur, Hani beni görünce çok çarpar, Hani ben olmayınca çok acır, Hani benim yanımdayken bir hızlanır, bir yavaşlar… Şimdi belki anlarsın, neresi sevgili… İşte orası sevgili, Zamanla zehir saçar,Zehirler sevgili! Tüm vücuduna yayılır, Seni sen, beni ben olmaktan çıkarır! O kuvvetli ve yoğun duygular, Birbirimize düşman yapar sevgili! Ne olsak biz sevgili? Birbirimize mi ait olsak? Yoksa sevmekten utanmayacağımız, inkar etmeyeceğimiz, Ya da sevmekle hiç uğraşmayıp, yaralanmayıp, Başkalarında mı arasak o yalandan sevgiyi? Ne dersin sevgili? Ne olmak istersin sevgili? İki düşman mı? Yoksa düşman gibi davranıp birbirinden vazgeçemeyen iki yabancı mı? Ben ne mi isterim? Ben, senin karşımda durup, artık oyunlar oynamadan, kaçmadan, yalandan uzak, tüm gerçeklerinle karşımda durmanı isterim!

Bazen yazmak en güzel ağlamaktır sevgili.

Bütün kelimeler, kalbinin gözlerinden birer birer dökülürler.

İçinden bir ırmak akar gider acılar denizine.


Ne kadar çok özlersin de hasretini dindirecek tek bir kelime bile edemezsin,

Susarsın.

Suskunluk, ateşten bir mühür gibi kapatır dudaklarını.

Sözün vardır.

Acın vardır.

Yalnızlığın vardır.

Yokluğun vardır.

Lakin bunları söylemeye takatin yoktur.

Çekilirsin bir köşeye,

Hatırlarsın

Güzel geçen günlerin serencamını,

Sadece senin bileceğin güzel şeyleri yani.

Ya nasip dersin, nasibimde yokmuş seninle aynı yastığın hikâyesi.



Gecedir

Karanlık tüner üstüne.

Her şeyi unutursun, bir şeyi asla.

Her şeyden kurtulursun, bir şeyden asla;

İçinde hiç dinmeyen sızıdan…

Gülüşlerine perçinlenmiş hüzünden.

Zaten böyle bilirim ben sevgili:

Bazen yazmak en güzel ağlamaktır…

Bazen o kadar çok inanmak istersin ki, gözünün önündeki yalanı göremezsin, görmek istemezsin. İşte bu kendine ve yeteneklerine inancı zayıf olan insanın, içine düştüğü en büyük çelişkidir.

"Seni seviyorum ama artık uzaktan."

Tamam kabul ediyorum bir ömür birlikte olacağımız o ipi sen kesmedin. Ama tüm gücünle incelttin.