Küçücük bir çocukken birini sevmiştim (5,6 yaşında) çocukluğumuz beraber geçmişti yıllar sonra bir eğitim yerinde yine karşı karşıya gelmiştik (yaş 13,14) Hiç ayrılmazdık dünya ötesi bir şey gibi birbirimize bakıp konsantre olup okurduk eğitim adına bir şeyler ,sonra yine koptuk ve yine bir araya geldik şans eseri ,(yaş 21,22) herşeyi birbirine anlatan insan olduk ama artık sözcüklere gek yoktu bir şey anlatmaya kalkınca biliyorum,anladım sözleriyle tebessümlerimiz olurdu onu sevmiştim kendi tarzında o da belki ve biriyle beraberdi onu sevsemde yeri geldi yine destek olan oldum sevdiğim insanın gözlerinin içine baka baka ,sonunda bana sordu nasıl dayanıyorsun Yalçın diye ve ateşe değen değil ateşin içine atlayan bildi gerçek aşkı dedim sonra yine koptuk ve elime geçen nikah davetiyesi olmuştu o günden sonra kalbimi daha az hisseder olmuştum...