Ben genelde kalemim ve kağıdımla dertleşirim. Ama artık bacımla dertleşecem... Sözlüğünü dertleşme defterim okarak kullanıcam.
Sevinçlerimi, hüzünlerimi, acılarımı, çıkmazlarımı kardeşimle paylaşıcam. Beni anlasa anlasa bir sen anlarsın. Anlamasanda anlamış gibi yap tamam mı
Ben seni çok özledim be bacım

İnsan en çok gidince kıymetini biliyor sevdiklerinin...
Eskiden belki çok görüşmüyorduk ama sen daha çok yazıyor ben her yazılanı okuyordum... Satır aralarında hislerini, gizlenmiş acılarını, dışa vurmadığın umutlarını, anlatamadığın hayallerini okuyordum...
Hatırlıyormusun burayı terketme kararı verdiğim günü, Bana abi bende eğitimci adayıyım dediğinde gözyaşlarımı tutamamıştım. Okadar çok zoruma gitmiştiki yaptığım hareket. Belkide ilk kez aldığım bir karardan vaz geçtiğim gündü o gün. Ben gidenlere asla kapılarımı kapatmam, ama brn gidersem kapattığım kapıyı bir daha açmam. Bacımla gururum arasında kalmıştım...
Sonra gitmeme ama boykot, yazmama kararı almıştım. Ve tek kelime yazmadan hergün yazılanı yazdıklarını hep okudum...
Kendini ifade edebilme yeteneğin hergün biraz daha gelişiyordu. Kalemin zihin dünyan geliştikçe anlatamadıkların, kelime aralarına sakladıkların, ifade edemediklerin gittikçe çoğalıyordu... Okumasını bilen için her cümle aslında yazanın kalrme dökemediği sayfaları ifade eder... Ve sen aslında bir kaç post değil sayfalarca yazıyordun...
Süreç içinde gördüğüm o tertemiz zihninde kirleniyordu... İlk tanıştığımız yeri hatırlıyormusun? Aslında Asi ve Mavi yi ordan tanıyorsun, oda ordaydı, sen geliştin am o çok değişti be bacım. Rn sevdiğim can yoldaşımken şimdi görmek bile istemediklerim listesine soktu kendini

... Sana dönelim geri. Zaman içinde Alkole başladığını gördüm. Srn her ima ettiğinde yazdığında benim yanaklarımdan damlalar süzülüyordu, bacım gözümün önünde eriyordu ama ben hiç bir şey yapamıyordum...
Aslında kalemin hala gelişmeye devam ediyor. Belki şuan etrafındakilerinin seni anlayamamasını garipsiyorsundur, belki annen, belki baban, belki bacın, belki en yakın dostun, belki sevdiğin adam seni anlamıyordur, ama gün gelecek seni anlayan bşr avuç insanında anlayamadığını göreceksin... Ozaman aslında kendini keşfetmeye koyulacaksın ve kendini daha somut ifadelerle daha basit kavramlarla anlatmaya çalışacaksın...
Bugünlük bu kadar güneş doğdu bende çayımı koyayım, bıgün ava çıkıcam...
Sana anlatacaklarım okadar biriktiki...
Anlatacak başka kimsem yok...