Öyle masum sevdim ki.. Ulan dedim bu adam benim bir şeyim olmalı. Ne kadar benzer bana. Hani önceden kadın ve erkek tek bedenken çok güçlüymüşte tanrılar ayırmış ya, diğer yarım dedim kendi kendime. Öyle hemen aşk penceresinden bakmadım olaya. Zaten kalbimde sevgimi hiç hak etmemiş biri vardı. Ona her fırsatta onu anlatıyordum.

Şartlar gereği hep eksikliğini hissettiğim abimdi o. Kardeşiydim onun. O da aşk duymadı ki. Biz öyle sanıldığı gibi yanlış değiliz.

Ha, yanlış insanlar yüzünden birbirimize öfke duyup nefret de kustuk.
Benim ona öfkem vardı. Odağı olmaması gerektiği halde. Ama insan zerre değer vermediği birine öfke duyar mı hiç?


Artık hiçbirşeyimdi. Değmiş miydi olanlar onu yitirmeme.
O da yokluğumda, sevgisinin aşka evrildiğini fark edip yine de sadakatini hak etmeyenle iş ilişkisine dönmüş ilişkiye devam etmiş.

Ta ki bana sevdiğim kitap karakteri olarak gelene dek.
Önce bilmedim o olduğunu. Yine sevdim.
Gönül yanılmıyor. O olduğunu öğrendiğimde pekişti sevgim.
Çoğu insan tabu bulacaktı. Sessizce yaşadık aşkımızı. Gerekmese hiç dönmeyecektik. Oysa utanacak bir şey yapmadık ki. Sevdik. Sıfatlar mizansendi.

Yuva yıkan kadın rolüne bürümeyin beni. Çünkü 6-7 yıllık olan ilişkileri bizim daha 1 yılı dolmayan ilişkimizden çok daha kofmuş.

Öyle özeli dökecek değilim... Sadece gerçek aşka sahibiz ve korumak için yerden yere vurulmaya da razıyım. Bugüne dek bir çok nedenle vurmadınız mı zaten?


-Extremist