ağladım....
hüznün yıldızları parlıyor bugün gökyüzünde
bu gece yine için için yanıyorum
oturmuş seni düşünüp ağlıyorum
seni...
gidişini...
sevişini...
her şeyini...
unutamıyor işte seni şu yaralı kalbim
yaptıklarını hatırlayıp pişman oluyorum
seni düşünüyorum bu gece karanlık gökyüzünde...
simsiyah gökyüzünde parlayan yıldızları seyrediyorum
onları sana benzetiyorum
kararmış kalbimin bir kenarında yanan meşale misali
dedim ya...
seni düşünüyorum bu gece
beni sevdiğini, bana nasıl baktığını, bana nasıl güldüğünü,
ellerimi nasıl tuttuğunu, ellerini nasıl tuttuğumu
büyüyen bir ateş gibi sevgimizin nasıl çoğaldığını
ve bir gün ansızın bırakıp gidişini...
son vedanı hatıtlıyorum, gözlerime ağlarcasına baktığını
gözlerini kalbime gömdüğünü hatırlıyorum
bir daha çıkamasın diye...
çıkamadılar zaten kalbimden gözlerin
ölüler dirilir mi ki gömülenler çıksın gitsin
gittin son bir veda ile gözü yaşlı
elimde kolyen ardından dakikalarca baktım, ağlamaklı
sıkıldım, üzüldüm, perişan oldum ama ağlamadım...
ağlayamadım, engel oldu gururum, engel oldu aşkım
uzaklara gittin belki bir daha asla geri dönmemecesine
özledim seni deliler gibi özlüyorum hala
sen bir yerde ben bir yerde yinede sönmedi sevgim
aksine çoğaldı dağlar gibi oldu hasretim
hep seni hayal eder hep seni düşünürdüm
sesini duyunca yaşar,duyamayınca ölürdüm
sevdiğini en mutlu günüde öldürdün
ve ardına bakmadan gittin...
beni benle başbaşa bıraktın
senden ayrılınca kaldım çaresiz, sevgisiz ve birde sensiz
hep sensizdim zaten ama şimdiki kadar asla değil
parçalanmış bir kalbe sahip oldun mu sen hiç?
parça parça edilmiş, yıkık ve virane
bir o kadar da vefasız...
önceleri üzüldüm, yıkıldım ama asla ağlamadım
geldi geçti diyip senide gözlerin gibi kalbime gömdüm
unuttum dedim...
unutacağım dedim....
unutamıyorum dedim...
unutmam dedim...
önce gözlerin sonra sen çıktın kalbimden
bir vicdan azabıdır başladı ölü yüreğimde
hiçbirşey kalmadı senden başka kalbimde
hatıraların, gözlerin ve sözlerin...
şiirlerini getirdiler bana
beni öldüren şiirlerini...
vefasız dediğini duydum yıkıldım
düşündüm seni gecelerce
şiirlerin öldürdü, hasretin yaktı yüreğimi
kırıldım, üzüldüm, yıkıldım ve en sonunda ağladım...
3 kişi ağladık sana; ben, kalbim ve gözlerim...
sana yandım, seni sevdim ve seni hatırladım her yerde
belki bir gün sesini duyarım umuduyla
telefon bekledim günlerce
telefon gelmeyip sesine hasret kalınca
ağladım, ağladım
sana yaptıklarımı ancak o zaman anladım
duydum ki kalbini vermemişsin kimseye
olurda içinde görürler beni diye...
beni kalbimide istediler ama vermedim kimseye
olurda seni görürler diye...
gökyüzü yıldızlar ile doluydu ben hep seni düşünürken
hüznünü yıldızları koydu adlarını seni hatırlatıyorlar diye
aynı onlar gibi sende benden uzaktaydın
hep göz kırpardın uzaktan sesszice
bense hep seni beklerdim kırık kalbim, yaşlı gözlerimle
bazen hayallere dalıyorum, seni düşünüp ağlıyorum
birgün göreceğim belki yine seni
beni unutmuş, benim olmayan seni...
işte o an aşkımın gözyaşlarını hatırlayacağım
ve yine bir köşeye oyurup ağlayacağım.