Mavi saçlı kelebek;
Uzat o saçlarını da rüzgara değsin, bulutlara ersin,
Denizlerin altın kumları yıkasın diplerini,
Uzaklarda bir yerlerde adın söylensin, yankılansın, iz bıraksın…

Mavi saçlı kelebek,
Uç! Uç ki,
Soyut anlamların, somut mecralar bulsun.


Kısaydı saçların, güneşliydi yüzün;
Güneşin dağıtırdı efkar bulutlarımı.
Uzundu gündüzlerin, uzundu gecelerim,
Değmezdik birbirimize.
Ama
Bir aynanın iki yüzü gibi,
Bir insanın yazıyla kışı gibi,
Eski albümlerin ‘A’ yüzüyle ‘B’ yüzü gibi,
Benzerdik birbirimize.

Nice bulutlar geçti üstümüzden, nice yağmurlar yağdı.
Talanlara maruz kaldığımız oldu, talan ettiler hislerimizi.
Ruhsuz süvariler gördük ufukta bazen.
Yalnız kaldık, ağladık,
Bambaşka maceralarda, başkahraman olduk.


Ama
Ay, yine doğacak gittiğin diyarlarda, biliyorsun, gecelerin aydınlanacak,
Ben ayın ardından sana el sallıyor olacağım,
Sen de güneşteki tahtından, gümüş tozları serp günlerime olur mu?
Bir gün gelecek denizler aşılacak, mesafeler uçulacak, yollar kesişecek.
En hilesiz sohbetlerde, kızıl bir şarap kadehinden yansıyacak yüzün yine.

Ama şimdi
Gidilecek yerler, toplanacak tohumlar, aktarılacak hikayeler var.
Uzat saçlarını kelebek;
Uzat ki, değsin rüzgarlara,
Rüzgarlar esintini getirsin bana.
Bir ‘sen’ essin kimi zaman,
Bir ‘ben’ yağayım bazen, aysız gecelerde yağmur olup saçlarına…