Buğdaygiller (Graminaceae) ailesinden. Güney Asya kökenli uzun ömürlü bitki.

Şekerkamışı (Saccharum officinarum), gövdesi çiğnendiğinde ağızda tatlımsı bir tat bırakan bir bitkidir.

Yabani şekerkamışına (Sachharum spontaneum). bazı sıcak adalarda (Cava, Borneo, Yeni Gine) olduğu gibi Hindistan, Çinhindi ve Malezya'da Taşlanmıştır. Hindistan'da çok eskiden beri bilinen şekerkamışının kullanılması yavaş yavaş öbür ülkelere yayıldı: Çin'de, İ.Ö. II. yy'dan başlayarak, Mısır ve Etyopya'da İ.S. I. yy'm başlarına doğru kullanılmaya başlanmıştır. Ortaçağ'da şekerkamışı Araplar tarafından Sicilya ve Endülüs'e götürülmüş, XV. yy'da Madeira'ya ve Kanarya adalarına. XVI. yy'da Brezilya ve Meksika'ya, XVII. yy'da Antiller'e girmiştir. Günümüzde, dünyada tropikal bölgelerin çoğunda yetiştirilmektedir.

2-5 m boyunda, kalın ve tatlı bir sıvı (%13-15 sakaroz) ile dolu 1-2 m uzunluğunda, 3-5 cm enindeki şerit biçimli yapraklı saplarının oluşması için şekerkamışının çok miktarda suya ve özellikle yüksek sıcaklığa gereksinimi vardır; büyümesi ve gelişmesi ancak 20°C'ın üstündeki sıcaklıkta ve bitkiye zarar veren donların çok az olduğu durumlarda gerçekleşir. Şekerkamışı 12-15 ayda çiçeklenir ve ipek görünümündeki yumuşak bileşik salkım tipinde çiçek durumları meydana getirir. Çiçekler çoğunlukla verimsizdir ya da çimlenmeleri çok güç olan son derece küçük tohumlar verirler.

Tarım afoninde şekerkamışı çelikleme yoluyla üretilir; bitkinin yetiştirildiği alan ardışık 2-3 kez ürün alındıktan sonra oluşan sürgünlerden yararlanılarak yenilenmelidir. Kamış çiçeklendikten 3 ay sonra olgunlaşır; o zaman gövdeler toprak düzeyinde kesilir, yapraklan ayıklandıktan sonra hemen şeker fabrikasına gönderilir. Hektar başına 50000-100000 kg şekerkamışı elde edilir ve bundan 4000-5000 kg kadar şeker çıkarılır; melastan da mayalandırma ve damıtma yoluyla rom elde edilir.

Türkiye'de şekerkamışı Çukurova'da sınırlı olarak yetiştirilir.