gece gölgemin rahatına baktım..eşek gibi yatıyor hayat ona güzel
İşte yine o sahne,
Neden bu kadar hayalperestim ? Neden her seferinde olmayacağını bile bile kendimi olacağına inandırmaya çalışıyorum ? Neden bu lanet sonlar hep kötü bitiyor ve benim duygularım çürümeye devam ediyor ? En önemlisi de neden karşı koyamıyorum ?
Yine bir şeyler ters gidecek ve ben yine kendimi affetmeyeceğim,
ya o gidecek ya da içimden bir şeyler ve biraz daha öleceğim.
Şöyle yorumlayarak çevireyim:
Bazen uyanırsın ve dünyan tükenmiştir
Bazen dünyan bir gecede değişir
Bazen sevdiğin kişi sana ihanet eder
Bazen kendini tamamen yalnız bulursun
Hayatım defalarca paramparça oldu, saymayı bıraktım
Tanıdığım bir çok insanın artık hiçbiri yok
Bir şey garanti ki her zaman yalnız ölürsün
yalnız ölürsün, yalnız ölürsün
....
Şeklinde devam ediyor işte böyle depresif bir Doom Metal.