Her çocuk bir bireydir ve her bireyin Kuran ile iletişimi olması gerektiğini, Kuran'ın bu bireylere gönderildiğini çocuğunuza bir şekilde ifade etmenin yolunu seçmeliyiz. Kuran'ın kendi metnini okuturken zorlamak yoktu. Zorlayarak bunu öğretemezdik çünkü zorladığımız zaman bizzat Kuran'a antipati meydana getireceğini, geliştireceğini akıldan kesinlikle çıkarmamamız lazım. Kuran öğretelim derken çocuğumuzu veya etrafımızdaki bir çocuğu ondan uzaklaştırmanın hiçbir alemi yok, bunun sevabı da yok.

Kuran'ı metin olarak okumayı öğrettiniz... Kaldı ki, metin olarak okuyamayan bir çocuk var. O zaman Kuran öğrenemez diyemezsiniz. Tüm bireylerin Kuran'ı öğrenmekle alakalı bir pozisyonu olabilir, Kuran metnini yüzünden Arapça okuyamasa bile.

Kuran'ın 256. ayeti olan Bakara Suresi'nde "dinde zorlama yoktur" ifadesi kullanılır. Bu, özellikle çocuklar için bir ayettir ve iniş sebebi benzer bir konudur. "Zorlama dinde yoktur" demektir. Dini bir şekilde davranıyorsanız, bir dindarın tavırlarında zorlama olamaz. Peygamberi, "zorlamayın, müjdeleyin, korkutmayın, müjdeleyin, zorlaştırmayın" diyen, "dinde zorlama yoktur" diyen bir dinin yöntemleri nasıl zorlama olabilir? Kim zorluyorsa o kişi dini anlatsa bile dini bir yöntem kullanmıyordur. Dolayısıyla Kuran-ı Kerim'in anlamını öğretirken Kuran'ın bize vermek istediklerini ve bunun kayıtsız şartsız bizi yaratan güçle, kuvvetle mükemmel bir sevgi ve öğreti iletişimi olduğunu çocuklarımıza mutlaka aktarmalıyız.