Son kalan eşyadan vazgeçiş..

Kedim Duman'ı en son bir ay evvel sokakta bulmuş. Öpmüştüm.
Dışarda artık iyi olduğunu kabul ettirmişti bana.
Bugün Sıla'mı servisine bırakmak için bekliyordum.
Yanıma bir kedi yaklaştı. Açtı. Ekmek verdim ona. Sonra yedi o. Çöpün kenarına gitti.
Bir kere daha verdim bu kez kendi yemedi çekildi.
Başka bir sarı kedi geldi yedi. Sanki onunla paylaştı.
Aklıma Duman'ın mama kutusu geldi içinde birkaç kediyi doyuracak taze mama hala vardı.
Sıla'ya orda beklemesini örgütleyip bir koşu su ve mama getirdim.
Mama kutusunun kapağına su doldurdum.
O mamayı 6-7 kedi yedi sırayla. Suyu da içtiler.
Sonra aradan 20 dk geçti. Sıla'yı servisine verdim.
Bir baktım bir eskici o kapağın içindeki suyu dökmüş. Alıp koymuştu çuvalına.
Bir kedi dökülmüş suyun başında duruyordu.

Bir koşu bakkala gidip su aldım. Bir de kuruyemiş koyulan kaplardan.
250 grlık.
İçine temiz taş koyup su doldurdum.
Bunu eskici mi nayloncu mu her neyse almazdı.
Hem rüzgarda uçmazdı.
Ben sık sık temiz su verirdim.
Yemeksiz kalırlarsa herkes gibi bende verirdim yemek.

Ben başka kedilere merhamet ettim hep. Yine etmeli ve sevmeliydim.
Allah'ta benim kedimi korur kollardı.
İçimdeki Duman sevgisini tüm kedilere boca ettim bugün.

O koyduğum su ve mamadan köpekler de faydalandı.
Akşam Sıla okuldan gelince bütün çocukların kafasına top fırlattığı ve kovaladığı köpeği korudu ve "Yapmayın yazık, o oynamaya çalışıyor.." dedi.
Kendinden büyük çocuklara benden evvel ders verdi.

Ne güzel şeydi merhamet.
Ve sevmek..
Beklentisiz.